Η Ακαδημία Κινηματογράφου περίμενε 82 συναπτά χρόνια για να δει πως η σκηνοθεσία δεν είναι μόνο ανδρική δουλειά. Φέτος, η Kathryn Bigelow έκλεψε κυριολεκτικά το Oscar από τα χέρια του Mr. "Avatar" Cameron και καιρός ήταν να αρχίσουν να γελάνε και τα δικά μας μουστάκια, αυτά που δεν έχουμε. Κάποτε έπρεπε να σπάσει αυτό το βαρετό κατεστημένο που ήθελε τις κυρίες να πρωταγωνιστούν και τους κυρίους να βρίσκονται πίσω από τις κάμερες δίδοντας εντολές και διαταγές με στέντορα φωνή. Εμείς, βέβαια, δεκαετίες τώρα, βλέπαμε τις κυρίες, τις πρωταγωνίστριες. Κάποιες από αυτές κατάφεραν να κλέψουν τις καρδιές μας και να γίνουν οι ντίβες της ζωής μας. Να γίνουν οι εικόνες με τις οποίες είχαμε ταυτιστεί στα πρώτα χρόνια της εφηβείας και στις μετέπειτα τρυφερές, ακόμα, ηλικίες.
Η βιομηχανία του θεάματος τραβά το μάτι και την προσοχή μας γιατί οι εικόνες χαράζουν την μνήμη σαν σημάδι ανεξίτηλο. Και μπορεί σήμερα αυτή η βιομηχανία να έχει κάνει άλματα τεχνολογίας, αλλά ακόμα τρέχουμε να δούμε κάτι αξέχαστα και παλιομοδίτικα φιλμς με πρωταγωνίστριες που σημάδεψαν τις προηγούμενες γενιές. Τότε που δεν υπήρχε ΛΟΑΤ κοινότητα, ούτε οργανώσεις ή κινήματα στην μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Υπήρχε μια μεγάλη ντουλάπα, που ζούσε μέσα από το θέαμα, δάκρυζε στις δραματικές σκηνές της Joan Crawford, λύσσαγε με την κακιασμένη Bette Davis ή καθόταν ώρες ατέλειωτες μπροστά στον καθρέφτη προσπαθώντας να μιμηθεί την αξέχαστη Lana Turner. Κάποια λεσβιακά στήθη της εποχής σίγουρα φούσκωναν καμαρωτά σε κάθε εμφάνιση της Marlene Dietrich με παντελόνια και τσιγάρο στο στόμα. Ενώ από κάποια άλλα έβγαιναν βαθιοί αναστεναγμοί στο άκουσμα της Judy Garland να σιγοτραγουδά το δακρύβρεχτο "Man Who Got Away". Δεν είναι τυχαίο που ο ξεσηκωμός του Stonewall ξεκίνησε την ημέρα της κηδείας της Garland.
Οι παραπάνω ντίβες τολμούσαν, έστω και μέσα από το σελουλόιντ να αμφισβητήσουν τους ρόλους των φύλων, έτσι όπως επικρατούσαν εκείνη την εποχή και που ήθελαν την γυναίκα αδύναμη, υποταγμένη και εξαρτημένη από τον αρσενικό πρωταγωνιστή της παράστασης. Μια αυτάρκης γυναίκα και κυρία της ζωής της ήταν σοκ για τα τότε δεδομένα, αλλά και το καλύτερο άλλοθι για να ξεφύγουμε από την αστυνόμευση που επέβαλαν η ηθική (εδώ γελάμε) και η ετεροκανονικότητα. Έπαιρνε η πρωταγωνίστρια την ζωή της στα χέρια, παίρναμε κι εμείς την δική μας στα δικά μας χέρια και μαζί με αυτήν την διαφορετική μας σεξουαλικότητα ή το άλλο μας φύλο, αυτό που ζούσε μέσα στην ψυχή και ήταν διαφορετικό από το σώμα μας.
Σκηνή στη σκηνή κτίζαμε την δική μας υπόσταση, επαναστατώντας πότε σιωπηρά και πότε πιο έντονα σε όλα αυτά που μας ήθελαν στην αφάνεια και στο σκοτάδι. Ανοίξαμε αυτή την μεγάλη ντουλάπα και σκάσαμε δειλά μύτη. Είχαμε, εξάλλου, μπαφιάσει από την πολύ ναφθαλίνη και το ανάλογο σκωροκτόνο. Κάπου μας ακούω να φωνάζουμε αυτό το αμίμητο «Μπουρλότο!» σαν σύγχρονες Σαπφώ Νοταρά!
Η Κατερίνα δεν έχει κανένα πρόβλημα να λέει, όποτε το φέρνει η κουβέντα, πως μια από τις καλές της φίλες είναι γκέι. Αποφεύγει ν' αναφέρει την λέξη λεσβία σα να είναι βρισιά. Φροντίζει, βέβαια, να προσθέτει πάντα πως η καλή της φιλενάδα «έχει κάνει τις δικές της επιλογές στο πώς θα ζήσει. Επιλογές που δεν θα έκανε η ίδια!», δείχνοντας πως έτσι είναι «ανεκτική» σε ανθρώπους που διαλέγουν διαφορετικές σχέσεις από τις δικές της. Το ζητούμενο είναι εδώ, σε κάτι τέτοιες δηλώσεις που ναι μεν δείχνουν ανοχή, αλλά για αποδοχή ούτε λόγος να γίνεται.
Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι, όπως η Κατερίνα, που νομίζουν πως η ομοφυλοφιλία είναι επιλογή. Πως οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες διαλέγουν να είναι ομοφυλόφιλοι και λεσβίες. Αυτό που τους διαφεύγει είναι πως τέτοιες πεποιθήσεις αποτελούν καλοστημένη παγίδα που θέλει την διαφορετική σεξουαλικότητα να είναι λάθος επιλογή. Είναι εύκολο το αναμάσημα παλιομοδίτικων κλισέ, ειδικά όταν μασκαρεύεται πίσω από την κουρτίνα της δημοκρατικότητας και της μη ρατσιστικής συμπεριφοράς, αλλά ποιος μπαίνει στα παπούτσια του άλλου; Και τι παπούτσια! Διαλέγει κανείς εύκολα να αποτελεί μέλος μιας ομάδας που στο βάθος του μυαλού του σχετίζεται με το περιθώριο; Που πρέπει να παλέψει για βασικές ελευθερίες, πόσο μάλλον για δικαιώματα; Εύκολα μιλάμε για επιλογές και ακόμα πιο εύκολα ξεχνάμε να έλθουμε στην θέση του άλλου. Να μπούμε στα παπούτσια του.
Μέσα σ' αυτόν τον κοινωνικό παραλογισμό αποδοκιμάζουμε, κατά βάθος, την ομοφυλοφιλία και την κάθε διαφορετικότητα, αφού η όλη έννοια της «επιλογής» χρησιμοποιείται εύστοχα για την μη απόδοση των ίσων. Γιατί αν δεχτούμε πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν επιλέγεται συνειδητά, τότε με τι δικαίωμα θα τιμωρούμε ή κρίνουμε κάποιον για κάτι που δεν μπορεί να ελέγξει; Με αυτή την λογική, βέβαια, φτάνουμε σ' ένα άλλο ακόμα πιο σοβαρό ερώτημα: γιατί οι ατομικές ελευθερίες και η απόδοση ισονομίας να εξαρτάται από μια επιλογή ή από κάποιο έμφυτο στοιχείο του ατόμου; Γιατί το «σφάλμα», άσχετα αν οφείλεται στο DNA ή στην ελεύθερη επιλογή, αποκτά σημασία όταν η ομοφυλοφιλία έχει την χροιά ατοπήματος.
Το ζήτημα της επιλογής δεν φαίνεται να τίθεται σε άλλα στοιχεία της ταυτότητας ή της συμπεριφοράς. Ρωτάμε ποτέ έναν επαγγελματία, έναν οποιονδήποτε επαγγελματία, γιατί διάλεξε την δουλειά που κάνει; Θα ήταν κουτό αν ρωτάγαμε κάτι τέτοιο, αφού οι συγκεκριμένες του επιλογές αποτελούν ένα συνονθύλευμα καταστάσεων, εμπειριών, κρίσεων και ούτω καθ' εξής.
Συχνά μοιάζει με αδιακρισία αν ρωτήσουμε έναν χορτοφάγο γιατί δεν τρώει κρέας ή έναν αθλητή γιατί κυνηγά μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις ή έναν ποιητή ή ζωγράφο για τα έργα του. Ούτε σε έναν ληστή τράπεζας δεν θα θέταμε τέτοιο ερώτημα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις θεωρούμε πως η συμπεριφορά έχει διαμορφωθεί μέσα από μια σειρά «θέλω» και εσωτερικών κλίσεων. Ούτε λόγος, φυσικά, για αλλαγή.
Όταν, όμως, το θέμα αφορά τον σεξουαλικό προσανατολισμό, η επιλογή μπαίνει σε πρώτο πλάνο. Αυτό είναι. Διάλεξες κάτι μη αποδεκτό και για τιμωρία σου δεν θα έχεις τα ίδια δικαιώματα με όλους τους άλλους. Δηλαδή, αν θέλεις να ενταχτείς πρέπει ν' αλλάξεις. Πόσο αυθαίρετη φαντάζει μια τέτοια κρίση όταν για ν' αποκτήσεις αυτοεκτίμηση έχεις πρώτα αποδεχτεί τον εαυτό σου με τον σεξουαλικό προσανατολισμό που έχεις και με όλο τον σεβασμό στις βαθύτερες επιθυμίες σου. Και όλα αυτά χωρίς να ενοχλείς κανέναν! Και όλα αυτά ενώ σέβεσαι τις προσωπικές ελευθερίες των άλλων.
Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για την Κατερίνα και την κάθε Κατερίνα που κομπάζει πως έχει και γκέι φίλη. Είπαμε, η λέξη λεσβία της κάθεται κάπως στο στομάχι και θα της κάθεται βαριά εφόσον δεν λέει να καταλάβει πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν είναι επιλογή την οποία η ίδια πρέπει να ανέχεται, ούτε κάποιο έγκλημα για το οποίο πρέπει η φίλη της να λογοδοτήσει. Είναι η ελευθερία στην έκφραση και αυτοδιάθεση. Μια ελευθερία που, όπως λέει η Κατερίνα, απέχει όσο μια γενιά από την εξαφάνιση!
Ένας παλιός καθηγητής μου και πολύ καλός εκπαιδευτικός έλεγε πως δεν είναι παράλογο να μην γνωρίζεις κάτι. Παράλογο είναι να μην μπαίνεις στην προσπάθεια να ενημερωθείς. Να το μάθεις. Παράλογο είναι να ταμπουρώνεσαι πίσω από αυτή την άγνοια και ν' αφήνεις το μυαλό σου ν' αραχνιάζει. Να σε φανατίζει η άγνοια και η άρνηση. Ο φανατισμός και η οποιαδήποτε αντίθεση δεν δείχνει ούτε λογική ούτε αξιοπρέπεια, αλλά περισσότερο γέρνει προς την μισαλλοδοξία και την στενομυαλιά. Αυτή η φωνή της λογικής έχει επικρατήσει τα τελευταία 30 χρόνια και όχι μόνο υπάρχει μια πολύ πιο ήπια αποδοχή της ομοφυλοφιλίας, αλλά έχουν αρχίσει να κατοχυρώνονται πιο εύκολα τα δικαιώματα και οι διεκδικήσεις να μετατρέπονται σε κατακτήσεις.
Αυτό είναι θετικό ειδικά αν σκεφτούμε πως οι περισσότερες διεκδικήσεις είχαν κάποτε περισσότερο πολιτικό παρά νομικό χαρακτήρα. Με την πάροδο του χρόνου το προσωπικό έπαψε να θεωρείται πολιτικό και πλέον έγινε νομικό. Έτσι κάθε φορά που μια ευρωπαϊκή χώρα αναγνωρίζει νομικά τα ομοερωτικά ζευγάρια είναι σαν να πέφτει άλλο ένα προπύργιο αντίστασης. Είναι θέμα λογικής και ειλικρίνειας να αναγνωρίζεται κάθε σχέση αξιοπρεπής που ούτε προσβάλει ούτε ενοχλεί.
Καταλαβαίνω πως η κάθε σεξουαλική πρακτική ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου φέρνει κάποιον κόσμο σε αμηχανία. Ίσως γιατί το σεξ θεωρείται ακόμα ταμπού. Ίσως γιατί δεν έχουμε ακόμα μάθει να μιλάμε ανοικτά για αυτές τις προσωπικές μας στιγμές και κάθε φορά που πέφτει στο τραπέζι το θέμα της νομικής αναγνώρισης των ομοερωτικών σχέσεων, η δυσφορία αρχίζει να ρίχνει τα πέπλα της. Κάποιοι/ες αρχίζουν να μην αισθάνονται άνετα γιατί συνειδητοποιούν πως οι προσωπικές στιγμές κάποιων άλλων σχέσεων δεν διαφέρουν από τις δικές τους ...
Το παράλογο είναι που μια τέτοια δυσφορία προβάλλεται σαν άρνηση σε αυτό το ανθρώπινο δικαίωμα. Το παράλογο είναι (για να θυμηθώ ξανά τα λόγια εκείνου του καθηγητή) όταν στο όνομα της προστασίας ενός παραδοσιακού θεσμού, όπως αυτός του γάμου, ξεχάσουμε την εξέλιξη. Τότε μόνο ζημιά θα κάνουμε στην παράδοση και αυτό που προσπαθούμε να προστατεύσουμε θα μείνει ανοχύρωτο σαν ξέφραγο αμπέλι! Πιστεύω πως κάθε λογικός άνθρωπος δεν έχει λόγο να εναντιώνεται στην ισότητα και τα ίσα δικαιώματα. Στην αντίθετη περίπτωση χαρακτηρίζεται προκατειλημμένος και ανήθικος.
Το ίδιο ακριβώς πιστεύω πως οφείλει να κάνει και ο κρατικός μηχανισμός ώστε να καλύψει για νέα κοινωνική ανάγκη που έχει δημιουργηθεί και δεν είναι καθόλου παράλογο για ένα Κράτος να σκύβει πάνω από τις ανάγκες όλων των πολιτισσών και πολιτών του. Ειδικά σήμερα που η Ελλάδα, λόγω κακών χειρισμών προηγούμενων Κυβερνήσεων, γεννά στρατιές ανέργων και συνταξιούχων εν μέσω οικονομικής κρίσης. Μια τέτοια κατάσταση δεν μπορεί να συμβάλει στην εξέλιξη. Σε καμία εξέλιξη.
Εδώ χρειάζεται θετική και δημιουργική διάθεση ώστε να πάψει η κατοχύρωση των ομοερωτικών σχέσεων να φαντάζει σαν Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από τις παραδοσιακές και οικογενειακές αξίες. Χρειαζόμαστε αξίες που να περιλαμβάνουν κάθε είδος σχέσης και όχι αποκλεισμούς. Αξίες που θα βασίζονται στην ανθρωπιά και όχι στην εξουσία ή την δύναμη του χρήματος. Η κλεψύδρα γύρισε ... αλλάζουμε ή βουλιάζουμε;
Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #66
Η ομοφυλοφιλία θεωρείται νέο φαινόμενο για την Αφρική, ένα φαινόμενο που όχι μόνο έχει ποινικοποιηθεί σε πολλές χώρες της ηπείρου, αλλά και θεωρείται κατακριτέο από τους εκεί ηγέτες εφόσον δεν έχει καμία σχέση με τα αφρικανικά ήθη και έθιμα. Οι δηλώσεις τους είναι ενδεικτικές για το τι επικρατεί: βουλευτής της Ουγκάντα δήλωσε πως θα κατέδιδε στις αρχές τον γιο του αν καταλάβαινε ότι ήταν γκέι. Ο Πρόεδρος της Ζιμπάμπουε, Ρόμπερτ Μούγκαμπε, είχε κάποτε χαρακτηρίσει τους γκέι χειρότερους από τα σκυλιά και τα γουρούνια και την ομοφυλοφιλία σαν «αρρώστια των λευκών». Επίσης, και ο πρώην Πρόεδρος της Ναμίμπια, Σαμ Νουζιόμα, είχε πει ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι κατακριτέοι και η ίδια η κοινωνία θα πρέπει να τους απορρίπτει. Στην Νιγηρία ψηφίστηκε το 2007 νομοσχέδιο που απαγορεύει τον γάμο ανάμεσα σε πρόσωπα του ίδιου φύλου. Το νομοσχέδιο αυτό χαρακτηρίστηκε από τα πλέον ομοφοβικά που ισχύουν στον κόσμο. Στην Κένυα τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο ...
Αντιθέτως, ο λεσβιασμός θεωρείται μέγα ... ταμπού! Ίσως γιατί η γυναίκα είναι πολύ στενά δεμένη με την τεκνοποίηση και το ανάθεμα των παιδιών. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι σπανίζουν οι λεσβίες στην αφρικανική ήπειρο. Η λεσβία μπλόγκερ Bev Clark, που αυτοαποκαλείται «ηλεκτρονική ακτιβίστρια», χρησιμοποιεί το διαδίκτυο για να ενημερώσει τον υπόλοιπο κόσμο για την κατάσταση και τους εξευτελισμούς που υφίστανται στην Ζιμπάμπουε τα άτομα με ομοερωτικό σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά και τον αγώνα τους για δικαιώματα και ελευθερίες.
Η κουλτούρα, η θρησκεία και τα ήθη και έθιμα χρησιμοποιούνται στην Αφρική ως τροχοπέδη στην ελεύθερη έκφραση της σεξουαλικότητας. Η ομοφυλοφιλία είναι κάτι το ξενόφερτο. Κάτι σαν καινό δαιμόνιο που έρχεται να αναταράξει τις εκεί νόρμες. Χαρακτηριστική είναι και η επιχειρηματολογία που προβάλλεται, με έμμεσους - πλην σαφείς - εκβιασμούς:
1) «Δεν χρησιμοποιείς τα αυτιά σου για να πιεις νερό. Ο Θεός τα έχει φτιάξει μόνο για να ακούς»!
2) «Όλοι οι γονείς θέλουν να αποκτήσουν εγγονάκια από τα παιδιά τους. Φαντάσου πώς θα τους φανεί αν μάθουν ότι είσαι γκέι και συνειδητοποιήσουν πως ποτέ δεν θα αποκτήσουν εγγονάκια»!
3) «Τα σεξουαλικά όργανα είναι έτσι κατασκευασμένα για να χρησιμοποιούνται για τεκνοποίηση και για κανέναν άλλο λόγο. Αν καταλάβουν οι γονείς σου ότι είσαι γκέι και χρησιμοποιείς τα σεξουαλικά σου όργανα μόνο για ευχαρίστηση και όχι για να κάνεις παιδιά, θα γκρεμιστεί η πίστη τους και θα αρχίσουν να αμφισβητούν τον Θεό και τις διδαχές του".
Και πολλά άλλα τέτοια επιχειρήματα που συνδέουν σοδομισμό με ομοφυλοφιλία και που έχουν έναν και μοναδικό στόχο: να κάνουν λεσβίες, ομοφυλόφιλους και διαφυλικά πρόσωπα να αισθανθούν πολύ άσκημα για το ψυχικό και συναισθηματικό κακό που κάνουν στην οικογένεια τους με μοναδικό ... ατόπημα ότι προσπαθούν να είναι ο εαυτός τους και τίποτα άλλο.
Κλείνοντας αναφέρω πως ο Μούγκαμπε αρνήθηκε πρόσφατα να παρέχει την οποιαδήποτε προστασία στα δικαιώματα των ΛΟΑΤ στο νέο σύνταγμα της Ζιμπάμπουε, δηλώνοντας: «Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να συζητάμε το θέμα αυτό. Όσοι επιδίδονται σε ομοφυλόφιλες πρακτικές είναι απολύτως παράφρονες και δεν στέκουν καλά στα μυαλά τους. Αν τους αναγνωρίσουμε θα τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων μας!»
Ανάλογη νοοτροπία έχει και ο Πρωθυπουργός της χώρας, Μόργκαν Τσβανγκιράι: «Το 52% του πληθυσμού της χώρας αποτελείται από γυναίκες. Συνεπώς, οι γυναίκες είναι περισσότερες από τους άντρες και δεν συντρέχει ο παραμικρός λόγος οι άντρες να πηγαίνουν με άντρες».
Η χρήση μιας ουδέτερης γλώσσας, που να μην αναφέρεται άμεσα σε αντωνυμίες, επίθετα ή άλλους προσδιορισμούς και χαρακτηρισμούς που να αφορούν και να προσδιορίζονται άμεσα με το ανδρικό φύλο ή να δίδουν απαξιωτική χροιά στον λόγο (προφορικό και γραπτό), ώστε να δίδεται η εντύπωση ότι το γυναικείο φύλο αποκλείεται ή δεν περιλαμβάνεται στην ομάδα πάνω στην οποία αναφερόμαστε, συμβάλει θετικά ώστε να μην αποκλείεται καμία ομάδα και κανένα πρόσωπο όταν γράφουμε ή όταν μιλάμε. Βέβαια, αυτό είναι κάτι που ξεχνάμε να κάνουμε όταν γράφουμε και πολύ περισσότερο όταν μιλάμε παρόλο που η πρόθεση μας δεν είναι αυτή. Εννοείται πως εμείς συμπεριλαμβάνουμε και τις γυναίκες, τις λεσβίες, τα τρανς και αμφισεξουαλικά πρόσωπα, αλλά τι αντιλαμβάνεται ο κόσμος που μας ακούει, βλέπει ή διαβάζει;
Υπάρχουν λέξεις και εκφράσεις που, αν τις ακούσουμε ή αν τις διαβάσουμε, μας αφήνουν έντονα την εντύπωση πως αναφερόμαστε κατ' εξοχήν στο ανδρικό φύλο και αυτό είναι κάτι που κάνουμε εκ παραδρομής ή γιατί έτσι συνήθισε το μάτι και το αυτί μας. Δυστυχώς, το ακροατήριο ή το αναγνωστικό μας κοινό μπορεί να έχει άλλη γνώμη. Να καταλαβαίνει ότι αναφερόμαστε μόνο σε άρρενα πρόσωπα και τα θήλεα απλώς κάπου βρίσκονται. Πλανώνται, μήπως, στον χωροχρόνο;
Υπάρχουν και εναλλακτικές λύσεις που μας βοηθούν να αποφεύγουμε λέξεις που προσδιορίζουν άμεσα το ένα ή το άλλο φύλο. Μιλάμε και γράφουμε σε μια από τις πλέον πλούσιες γλώσσες του κόσμου σε λεξιλόγιο. Μπορούμε ακόμα και να αλλάξουμε την διατύπωση των προτάσεων μας έτσι που πραγματικά να μην δίδουμε λάθος εντυπώσεις.
Θα μπορούσα εδώ να αραδιάσω πάμπολλα παραδείγματα. Περιορίζομαι σε τρία:
Παράδειγμα 1
«Τηλεφώνησε στα κορίτσια του γραφείου και πες τι ακριβώς θέλεις να σου φέρει ο υπάλληλος μου, ο Νώντας το μεσημέρι».
Απορία: Τα «κορίτσια του γραφείου» δεν ανήκουν στο υπαλληλικό προσωπικό; Μόνο ο Νώντας λογίζεται σαν υπάλληλος; Μήπως πάει καλύτερα να λέγαμε: «Τηλεφώνησε στο γραφείο, πες τι ακριβώς θέλεις και θα σου το φέρει ο Νώντας το μεσημέρι».
Παράδειγμα 2
Λέμε συνήθως: «Μίλησε κανείς;» και στην αίθουσα υπάρχουν γυναίκες και άντρες. Μήπως ασυναίσθητα δίδουμε έτσι το βήμα στους άνδρες και αφήνουμε τις γυναίκες στο ...; μούγκα στην στρούγκα; Μήπως να λέγαμε καλύτερα: «Είπατε κάτι;» ή «Θέλετε κάτι;» ή κάτι άλλο ανάλογο και τελείως ουδέτερο;
Παράδειγμα 3
«Οι ομοφυλόφιλοι προσπαθούν μέσα από το γκέι κίνημα να ακουστούν τα αιτήματα τους».
Τώρα μάλιστα! Με το γκέι κίνημα ασχολούνται μόνο ομοφυλόφιλοι; Που πήγαν οι λεσβίες; Τα διαφυλικά πρόσωπα; Τα αμφισεξουαλικά πρόσωπα; Δεν γίνεται σαφές πως περιλαμβάνονται, αν δεν φροντίσουμε εμείς να γίνει ξεκάθαρο.
Εδώ να αναφέρω και πόσο μεγάλη σημασία έχει να χρησιμοποιούμε γλώσσα που δεν αποκλείει, που δεν αφήνει αιχμές για παρερμηνείες ή να δίδει την εντύπωση υποβιβασμού κάποιας ομάδας προσώπων. Όταν η γλώσσα χρησιμοποιείται εποικοδομητικά δημιουργεί θετικό περιβάλλον, αλλά και αντανακλά την κοινωνική και πολιτισμική ποικιλομορφία με θετικό και ακριβή τρόπο και χωρίς να διαιωνίζονται αρνητικά στερεότυπα.
Δύο ακόμα παραδείγματα:
Παράδειγμα 1
«Ουφ, τι κατάσταση κι αυτή. Πήξαμε στους ανώμαλους στην τηλεόραση!»
Αυτό κι αν δεν είναι! Η λέξη «ανώμαλοι» χρησιμοποιείται απαξιωτικά για να υποβιβάσει τα μέλη μιας κοινωνικά ευαίσθητης ομάδας, υποδηλώνει μόνο το ανδρικό φύλο και συνδέεται με έναν μόνο εργασιακό κλάδο - αυτόν της τηλεόρασης.
Παράδειγμα 2
«Με καροτσάκι κυκλοφορούν τα μωρά και οι παράλυτοι!»
Δηλαδή; Τα μεν πρώτα (τα μωρά) μας δημιουργούν συναίσθημα ευφορίας ενώ οι δεύτεροι ...; να πάνε σπίτι τους γιατί μας χαλούν την αισθητική; Αφήστε που η χρήση της λέξης «παράλυτοι» είναι απαράδεκτη από μόνη της.
Έρχομαι στην θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου στην Πόλη του Μεξικού. Θα αναρωτηθείτε με τι τρόπο συνδέεται με τα παραπάνω. Με την γλώσσα, και συγκεκριμένα, με την αποδόμηση της γλώσσας ώστε να γίνουν οι απαραίτητες πολιτισμικές ανακατατάξεις και τα ζευγάρια του ίδιου φύλου να αναγνωριστούν ως ισάξια μέλη της κοινωνίας.
Το Μεξικό είναι βαθύτατα θρησκευόμενη χώρα. Η τελευταία απογραφή έδειξε πως το 87,9% του πληθυσμού ανήκει στο καθολικό θρήσκευμα και μόλις το 5,2 στο προτεσταντικό. Είναι λάθος αν πιστέψουμε πως επειδή η Πόλη του Μεξικού θεσμοθέτησε τους γάμους, ισχύει κάτι τελείως διαφορετικό εκεί. Τουναντίον, το 94% του πληθυσμού της πόλης ασπάζεται κάποιο χριστιανικό θρήσκευμα και παρόλα αυτά στις 21 Δεκεμβρίου το σώμα των νομοθετών ψήφισε υπέρ της αλλαγής στην διατύπωση του σχετικού νόμου του Οικογενειακού Δικαίου ώστε η γλώσσα να είναι ουδέτερη και να μην αναφέρεται ρητά στα φύλα των δύο συζύγων.
Όχι πως όσες και όσοι κατοικούν και ψηφίζουν στην πόλη τάχθηκαν από την μια μέρα στην άλλη υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δει υπέρ των ΛΟΑΤ. Ακόμα τρίβουν τα μάτια τους! Το 41% είναι κατά των γάμων (σύμφωνα με έρευνα της ισπανικής εφημερίδας El Pais) και μόλις το 39% δηλώνει υπέρ. Επιπροσθέτως, το 67% τάσσεται κατά της τεκνοθεσίας για τα ομοερωτικά ζευγάρια γιατί αποτελούν «κίνδυνο για την κοινωνία». Παράλληλα, έρευνα του κόμματος Partido Accion Nacional (PAN) έδειξε ότι το 53% είναι κατά του γάμου ανάμεσα σε πρόσωπα του ίδιου φύλου.
Συνεπώς, η θεσμοθέτηση δεν βασίστηκε ούτε στο θρήσκευμα ούτε στις απόψεις της κοινής γνώμης. Μπορεί να εξηγηθεί αυτό το ανεξήγητο;
Μπορεί. Αρκεί να δούμε τις πολιτισμικές αλλαγές που ξεκίνησαν με την ανάληψη της εξουσίας (1997 στην Πόλη του Μεξικού) από το κόμμα Pertido de la Revolucion Democratica (PRD), ενός κόμματος με ξεκάθαρες ρίζες στην μαρξιστική θεωρία. Μια από τις αποτελεσματικότερες μεθόδους, που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί ο μαρξισμός και τα παρακλάδια του - ριζοσπαστικός φεμινισμός και ΛΟΑΤ κινήματα - είναι η αποδόμηση της γλώσσας. Δηλαδή, η χρήση λέξεων στην καθομιλουμένη που διαφοροποιούν την σημασία των λέξεων και της συναισθηματικής ερμηνείας που δίδουμε. Όταν αλλάζουν οι αξίες, έχουμε την δυνατότητα να αλλάξουμε και τις ιδέες ώστε να δημιουργηθεί μια νέα κουλτούρα.
Και πράγματι, η έννοια πολλών λέξεων και φράσεων διαφοροποιήθηκε έτσι ώστε να αλλάξει άρδην και η σημασία τους. Ο όρος «άμβλωση» μετεξελίχθηκε σε «διακοπή της κύησης», το «έμβρυο» μετονομάστηκε σε «προϊόν της σύλληψης», οι λέξεις «ερωμένη» και «εραστής» σε «σύντροφος» η λέξη «σύζυγοι» αντικαταστάθηκε με την λέξη «ζευγάρι» κ.ο.κ. Εν ολίγοις, οι λέξεις ξεγυμνώθηκαν από το όποιο ηθικό στοιχείο είχαν ή αντικαταστάθηκαν με νέες που δεν περιέκλειαν ίχνος ενοχής.
Τέλος, έννοιες όπως «οικογένεια» και «έγγαμος βίος» - οι οποίες παραδοσιακά είχαν άμεση σχέση με το ετερόφυλο ζευγάρι και τα αποκτηθέντα τέκνα - επεκτάθηκαν ώστε να περιλαμβάνουν και άλλες μορφές σχέσεων και να μην αποκλείεται καμία μορφή οικογένειας.
Έτσι οι αριστερές παρατάξεις του Μεξικού κέρδισαν όχι μόνο τον ... πόλεμο των λέξεων, αλλά και τις εντυπώσεις.
Το Ελληνικό Κράτος ζητά για άλλη μια φορά την συνδρομή μας ώστε να βρει το πολυπόθητο φως στο τούνελ της σκοτεινής οικονομίας. Η Κυβέρνηση τρέχει και δεν φτάνει για να μαζέψει χρήμα ένθεν και ένθεν, αλλά και να δείξει πως από τα λαμόγια της Ευρώπης μεταμορφωθήκαμε σε καλά παιδιά. Η πραγματικότητα είναι πως για άλλη μια φορά βρισκόμαστε απέναντι σε ένα Κράτος που δείχνει - με το πρόσχημα της χρεοκοπίας - πως ποτέ δεν υπήρξε δίκαιο και πως η υπόσχεση για ευνομούμενη κοινωνία θα αργήσει πολύ μέχρι να υλοποιηθεί, αν ποτέ υλοποιηθεί. Το Κράτος Δικαίου, σε μια έξαρση τιμιότητας, αποφασίζει για άλλη μια φορά να στραγγαλίσει τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, ενάγοντας τες σε προνομιούχα τάξη, η οποία καλείται να διορθώσει το ξέφραγο αμπέλι και τις ανισότητες που υπάρχουν στο φορολογικό, ασφαλιστικό, εργασιακό και κοινωνικό σύστημα ώστε να μετεξελιχθούν οι θεσμοί και να συμβαδίζουν με τις σύγχρονες ανάγκες της Κοινωνίας.
Φορολογείται για άλλη μια φορά η «γενιά των 700 ευρώ» - που στην ουσία δεν ήταν «γενιά» αλλά ολόκληρη στρατιά εργαζομένων διαφόρων ηλικιών, φύλου, μόρφωσης, εθνικότητας, σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου με αμοιβή μόλις 600 ευρώ και όποτε η εργοδοσία είχε τα κέφια να πληρώσει. Για καταβολή των ασφαλιστικών της εισφορών, ούτε λόγος να γίνεται. Φορολογούνται κάτι μικροσυνταξιούχοι των 400 ευρώ, πέφτει φόρος στην πρώτη κατοικία-κοτέτσι και το πηγάδι μετονομάζεται σε πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων. Η νήσσα έχει άλλες βουλές για κάτι φτωχούληδες έχοντες και κατέχοντες, το πορτοφόλι των οποίων θρέφει νιάτα και κοντεύει να σκάσει από το πάχος!
Και τι γίνεται με την Ευνομούμενη Κοινωνία; Ότι γινόταν χρόνια τώρα, με την διαφορά πως τα πάντα γίνονται φανερά και απροκάλυπτα πλέον. Η εργοδοσία κραδαίνει το γιαταγάνι των απολύσεων και διαμορφώνει το εργασιακό καθεστώς όπως την βολεύει. Οι τραπεζίτες κατασπάραξαν τα 28 δις, δωράκι της προηγούμενης κυβέρνησης, και τώρα βιάζουν ασύστολα την αγορά ρίχνοντας το χρήμα με το σταγονόμετρο. Τα ασφαλιστικά ταμεία πνέουν τα λοίσθια, όχι πως έτρεχε ποτέ το χρήμα από τα πατζάκια τους, και εμείς έχουμε επιδοθεί στο κυνήγι των αποδείξεων γιατί υπάρχουν και κακοί επαγγελματίες ανάμεσα μας! Τι αγορές, άραγε, μπορείς να κάνεις όταν αυτά που βγάζεις μετά βίας φτάνουν να πληρώσεις το ηλεκτρικό ρεύμα που θεωρείται πλέον είδος πολυτελείας;
Μέσα σε όλα αυτά εμφανίζεται και μια Εκκλησία-φτωχομάννα να δηλώνει «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», αρνούμενη την φορολόγηση των περιουσιακών της στοιχείων! Ποιου μη έχοντος; Του κατέχοντος να λέμε, γιατί ως γνωστόν όχι μόνο δεν ξέρει τι έχει, αλλά όταν οι καιροί είναι χαλεποί σκάνε μύτη και κάτι χρυσόβουλα από το προ Χριστού, κάτι διατάγματα από τότε που ο Αλί Μπαμπάς είχε 40 κλέφτες και εμείς, δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα! Που λέει ο λόγος, γιατί αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε θα καταλήξουμε μόνο με το σκυλί χορτάτο και το τηγάνι αδειανό.
Η, κατά τα άλλα, ευνομούμενη κοινωνία περιμένει την έγκριση του δανείου για να αγοράσει το δεύτερο μέρος ενός DVD με πικάντικο περιεχόμενο όπου πρωταγωνιστούν τα P.I.G.S., όπως κατονομάζουν κάτι ειδήμονες οικονομολόγοι τις Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία ...; και ώ του θαύματος!
Τα pigsτραγουδάνε ακόμα!
Θα ξεκινήσω λέγοντας πως δεν είμαστε απλά «καθημερινές λεσβίες», όπως δεν είμαστε οι «λεσβίες του Σαββατοκύριακου» ή «των αργιών». Είμαστε λεσβίες που φροντίζουμε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας όπου και να βρισκόμαστε, πάντα, ακόμα και μέσα από την συμμετοχή μας στα διάφορα κινήματα κοινωνικής αμφισβήτησης, τις φεμινιστικές ομάδες, αλλά και τις διάφορες γκέι ομάδες και το ευρύτερο ΛΟΑΤ κίνημα.
Η ορατότητα και η καθημερινή μας παρουσία, αυτό που απολαμβάνουμε σήμερα, ήλθε μέσα από καθημερινούς αγώνες. Από το ΑΚΟΕ και την ΕΟΚ φτάσαμε στην ΛΟΑ και την ΟΛΚΕ και πρόσφατα στην ΛΟΘ, την οποία και χαιρετίζουμε με χαρά μιας και αποτελεί άλλη μια κατάκτηση εκτός Αθηνών. Συνάμα αποτελεί άλλο ένα βήμα προς την ορατότητα της λεσβιακής ταυτότητας και περηφάνιας.
Είναι γεγονός πως ανέκαθεν οι λεσβίες αναζητούσαν τον δικό τους χώρο μέσα στο ευρύτερο ΛΟΑΤ κίνημα, όπως γεγονός είναι πως κατακτήθηκε. Το «Λ», που χαρακτηρίζει τις λεσβίες, φαίνεται, υπάρχει και φιγουράρει πια στο όνομα των ομάδων και των οργανώσεων που απαρτίζουν το ΛΟΑΤ κίνημα. Αλλά τι σημαίνει να είσαι λεσβία στην καθημερινότητα, πέρα από το ότι έχεις ομοερωτικό σεξουαλικό προσανατολισμό;
Σημαίνει να διεκδικείς καθημερινά τα κομμάτια της ταυτότητας σου μέσα στην οικογένεια, στον χώρο εργασίας, στον φιλικό περίγυρο, αλλά και μέσα από την παρέα με άλλες λεσβίες, γκει φίλους ή διαφυλικά πρόσωπα.
Σημαίνει να καταρρίπτεις αυτή την κακόγουστη εικόνα που σε θέλει λιγότερο γυναίκα γιατί αγαπάς γυναίκες.
Σημαίνει να διεκδικείς την ίση μεταχείριση και να απαιτείς την κατάργηση των διακρίσεων.
Σημαίνει να μπορείς να βγαίνεις ανοικτά στον χώρο της εργασίας σου ή στην εργασιακή αγορά, χωρίς να φοβάσαι τον χλευασμό του συναδελφικού περιβάλλοντος ή (στην χειρότερη περίπτωση) την απόλυση σε καιρό οικονομικής κρίσης, όπου πάλι πλήττεται η γυναίκα (άσχετα από τον σεξουαλικό της προσανατολισμό). Μπορεί ο 3304/2005 να έχει από καιρό θεσπιστεί αλλά, από τα όσα δείχνει το πρόσφατο Ευρωβαρόμετρο, στην ουσία δεν εφαρμόζεται εφόσον δεν έχουμε εμείς φροντίσει να καταγγέλλουμε τον ρατσισμό που υφιστάμεθα.
Σημαίνει, να απαιτείς από το Κράτος και τους διάφορους φορείς να όχι μόνο να αναγνωρίσουν, αλλά και να κατοχυρώσουν την σχέση σου. Αυτό μπορεί να είναι πρακτικό θέμα που ορίζει ψυχρά την νομική σχέση ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, αλλά γίνεται ουσιαστικό αν σκεφτούμε πόσες «τρύπες» έχει η σχέση με την γυναίκα με την οποία βιώνουμε την κάθε μέρα μας. Η φορολογία, η κοινωνική ασφάλιση, η δυνατότητα κληρονομιάς και η διεκδίκηση των περιουσιακών στοιχείων σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης, αποτελούν για άλλα ζευγάρια κάτι το δεδομένο, όχι για τα λεσβιακά.
Παράλληλα, το δικαίωμα στην μητρότητα και τεκνοθεσία παραμένει ακόμα Γόρδιος Δεσμός για την λεσβία που θα το απαιτήσει κατά μονάδα και χωρίς τα «συνήθη ψέματα» που αναγκαζόμαστε ακόμα να ψελλίζουμε στους σχετικούς δημόσιους φορείς.
Σημαίνει να απαιτείς από το Κράτος, που συντηρείς με την φορολογία σου, ίση μεταχείριση στο Σύστημα Υγείας. Είναι τραγικό σήμερα ακόμα και μια απλή επίσκεψη ρουτίνας σε γυναικολόγο να μας προβληματίζει αν θα πούμε ή αν δεν θα πούμε ανοικτά τον σεξουαλικό μας προσανατολισμό.
Μπορεί να σας φανεί ανέκδοτο αυτό που θα σας διηγηθώ, αλλά συνέβει στην πραγματικότητα. Απλή ανωμαλία στον κύκλο περιόδου αντιμετωπίστηκε από γυναικολόγο με την εξής απάντηση: «Κάνε ένα παιδί να βρεις την υγεία σου!».
Όλα αυτά τα καθημερινά, που πραγματικά έχετε ακούσει να ζητάμε και θα τα συζητάμε άπειρες φορές, αποτελούν έναν διαρκή και καθημερινό αγώνα στο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια μας ως πολίτισσες αυτής της χώρας.
Για την Εκδήλωση - Συζήτηση "Λεσβιασμός στην Καθημερινότητα" που διοργάνωσε η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) στις 25/01/2010 στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 15, Εξάρχεια)
Όλα τα 'χε η Μαργιωρή ο φερετζές της έλειπε!!! Στην επίσημη ιστοσελίδα, που διατηρεί η Vodafone UK στο Twitter, αναρτήθηκε σχόλιο που υποδηλώνει ευθαρσώς πως η εν λόγω εταιρία «βαρέθηκε να ασχολείται με βρωμοπούστηδες και προτιμά τα κυνηγόσκυλα»!
Όπως ήταν φυσικό, ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριών και η πολύ «θαρραλέα» εταιρία κινητής τηλεφωνίας αφαίρεσε μεν το πολύ «ευγενικό» της σχόλιο, αλλά ήταν αργά γι' αυτήν. Το σχόλιο είχε ήδη ...; σαλπάρει σε διάφορα μπλογκς και ιστοσελίδες του διαδικτύου. Υπήρξε και μια δόση υποψίας ότι ίσως η ιστοσελίδα να είχε πέσει θύμα χάκερ, αλλά η εταιρία - στην προσπάθεια της να μαζέψει τα ασυμμάζευτα - αιτιολόγησε το «ατυχές» συμβάν σαν σχόλιο «ανόητων» υπαλλήλων της που «κατά λάθος» βγήκε προς τα έξω.
Τι σικ συμπεριφορά σε μια μερίδα του πελατολογίου της! Εύγε!
http://news.pinkpaper.com/NewsStory.aspx?id=2369
Απαραίτητη προϋπόθεση για την ένταξη μιας χώρας στα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα είναι πλέον η άρση όλων των διακρίσεων από την εθνική της νομοθεσία και ιδιαίτερα η μέριμνα ώστε να παρέχεται απόλυτη προστασία στα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Αυτό ορίζει πρόσφατη απόφαση των μελών της Ευρωπαϊκής Βουλής όπου καλεί Κροατία, Μακεδονία και Τουρκία να αποδείξουν εμπράκτως ότι εναρμονίζουν ανάλογα την νομοθεσία τους με το Κοινοτικό Δίκαιο και πως συμμορφώνονται με όλες τις σχετικές οδηγίες. Μάλιστα, η παροχή ίσης προστασίας κατά των διακρίσεων θεωρείται μη διαπραγματεύσιμη με δεδομένο ότι οι τρεις παραπάνω χώρες δέχονται έντονη κριτική για την κατάσταση που επικρατεί, εφόσον τα κριτήρια ένταξης δεν είναι απλά σαφή αλλά απαιτούν την προστασία των μειονοτήτων και ειδικά των διακρίσεων που γίνονται λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού.
Ειδικότερα, το Ευρωκοινοβούλιο έχει ασκήσει αρκετές φορές κριτική κατά της Κροατίας τόσο με αφορμή την ντε φάκτο απαγόρευση του Zagreb Pride όσο και για την συστηματική αδιαφορία που δείχνει στην ενσωμάτωση της αντιρατσιστικής νομοθεσίας στο εθνικό της δίκαιο.
Προβληματισμό αλλά και βαθιά σκέψη δημιουργεί η νομοθεσία που ισχύει αυτή την στιγμή στην Τουρκία. Οι καταγγελίες συνεχώς πληθαίνουν, ενώ η χώρα έχει εξαπολύσει πογκρόμ κατά λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και διαφυλικών προσώπων, σέρνοντας τα στα δικαστήρια με συνεπακόλουθο να υφίστανται συστηματικό εξευτελισμό.
Ειδική περίπτωση αποτελεί η γειτονική μας Μακεδονία, η οποία είχε κλιθεί να συμμορφώσει ανάλογα την νομοθεσία της θεσπίζοντας αντιρατσιστικούς νόμους. Τουναντίον η χώρα αποφάσισε πρόσφατα να αναθεωρήσει τους νόμους της και να «παραλείψει» την οποιαδήποτε μνεία στον όρο «σεξουαλικός προσανατολισμός» με το πρόσχημα πως οι ΛΟΑΤ προστατεύονται κάτω από την πρόβλεψη «άλλοι λόγοι», την οποία, φυσικά, μπορεί να επικαλεστεί ο οποιοσδήποτε θεωρεί ή πιστεύει πως υφίσταται διακρίσεις.
Σαφής, ως προς αυτό, ήταν και η παρέμβαση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η ασάφεια του όρου «άλλοι λόγοι» δημιουργεί κενό νόμου και η μη ρητή αναφορά στον όρο «σεξουαλικός προσανατολισμός» δεν δημιουργεί κλίμα ισοπολιτείας. Τα θεμελιώδη δικαιώματα είναι συγκεκριμένα, καταγεγραμμένα και δεν αφήνουν χώρο για την παραμικρή απόκλιση.
Μοντέλο, μέσα σε όλη αυτή την προβληματική κατάσταση, αποτελεί η Αλβανία. Η χώρα όχι μόνο θέσπισε αντιρατσιστική νομοθεσία, αλλά αναφέρει σαφέστατα την προστασία που παρέχει τόσο σε σεξουαλικό προσανατολισμό όσο και σε ταυτότητα φύλου, μεταξύ άλλων. Θετικό είναι το γεγονός πως τα μέτρα αυτά υποστηρίχτηκαν από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα, ψηφίστηκαν ομόφωνα από τα μέλη της Βουλής (71 υπέρ - 0 κατά) και δίδουν πλέον σαφέστατο προβάδισμα στην ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε. Ενδέχεται, μάλιστα, να δούμε και την επέκταση του πολιτικού γάμου ώστε να κατοχυρώνονται τα ομοερωτικά ζευγάρια, σύμφωνα με δηλώσεις που είχε κάνει ο Μπερίσα το καλοκαίρι του 2009.
Ερχόμαστε, τώρα, σε ένα άλλο ακανθώδες ζήτημα, αυτό της κοινής αναγνώρισης της εθνικής νομοθεσίας των μελών της ΕΕ. Αφενός μεν η κατοχύρωση των ομοερωτικών ζευγαριών άπτεται στην κρίση της κάθε χώρας, αφετέρου εντοπίζονται κάποιες ασυμφωνίες σε ότι αφορά την αναγνώριση του Οικογενειακού Δικαίου από την μια χώρα στην άλλη.
Καλείται πλέον η Κομισιόν να «βγάλει τα κάστανα από την φωτιά» ώστε να υπάρξει μια κοινή αποδοχή της εθνικής νομοθεσίας της εκάστοτε χώρας σε όλο το εύρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό σημαίνει την ομόφωνη αποδοχή από όλες τις χώρες - μέλη της Ένωσης (που είναι 27 μέχρι στιγμής). Δυστυχώς, ακόμα και στους κόλπους της ΕΕ υπάρχουν χώρες με βαθιά ομοφοβική πολιτική σκέψη, παράδειγμα, οι Λετονία, Λιθουανία και Πολωνία, ή χώρες που εναρμόνισαν κουτσά - λειψά την νομοθεσία τους, παράδειγμα, η Ελλάδα με το ρατσιστικό Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης και την κατάφωρη διάκριση κατά των ζευγαριών του ίδιου φύλου.
Μέχρι στιγμής (η Κομισιόν) αρκείται να παροτρύνει τα μέλη της, με θεσμοθετημένο γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης για τα ομοερωτικά ζευγάρια, να αναγνωρίσουν τις αντίστοιχες θεσμοθετήσεις άλλων χωρών - μελών. Παράλληλα, οι αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου προωθούνται σε Κομισιόν, Συμβούλιο της Ευρώπης και στην εκάστοτε Κυβέρνηση των χωρών - μελών για μελέτη και υποβολή προτάσεων.
Το θετικό, βέβαια, είναι πως γίνονται αλλαγές στις νομοθεσίες με αποτέλεσμα να δημιουργείται καθεστώς ισονομίας και ισοπολιτείας και να βελτιώνεται η ποιότητα της ζωής των ΛΟΑΤ σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Το αρνητικό είναι πως δεν υπάρχει πλήρης εναρμόνιση της νομοθεσίας σε όλες τις χώρες της ΕΕ με αποτέλεσμα η ελεύθερη διακίνηση πολιτών να μην είναι τόσο ελεύθερη όσο θα θέλαμε όσον αφορά τα ζευγάρια του ίδιου φύλου ή να γίνεται «επιλεκτικά». Και αυτό δημιουργεί προβλήματα.
Αναζητώντας νεότερα για την κατάσταση των γάμων μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου στις ΗΠΑ, βρήκα μερικά ιδιαίτερα ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία.
Συγκεκριμένα:
Το 41% των αμερικανών υποστηρίζει τον γκέι γάμο
Το 49% είναι αντίθετο και
Το 10% δεν έχει ακόμα αποφασίσει.
Τα τελευταία 20 χρόνια αυξήθηκε ο αριθμός των υποστηρικτών κατά 1% ετησίως και ενδέχεται μέχρι το 2012 ο γκέι γάμος να υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των αμερικανών.
Νόμιμοι, μέχρι στιγμής, είναι οι γάμοι σε:
Μασαχουσέτη (2004)
Κονέκτικατ (2008)
Αϊόβα (2009)
Βερμόντ (2009)
Νιου Χάμσαϊρ (2010)
Ουάσινγκτον (Μάρτιος 2010)
Αναγνωρίζονται οι γάμοι που έχουν τελεστεί σε άλλη πολιτεία σε Νέα Υόρκη και Καλιφόρνια - αφορά γάμους που έγιναν πριν περάσει η Πρόταση 8.
Επιπροσθέτως:
Η Νέα Υόρκη συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο αριθμό ομοερωτικών ζευγαριών (47.000), το Σαν Φρανσίσκο συγκεντρώνει το 15,4% του ΛΟΑΤ πληθυσμού (μεγαλύτερο ποσοστό) σε αντίθεση με το Ντιτρόιτ που συγκεντρώνει μόλις το 1,5%.
Πηγή: http://www.gaycoupleslawblog.com/2010/01/articles/marriage/gay-marriage-facts-and-resources/
Βάσει του Οικογενειακού Δικαίου, που ισχύει στις ΗΠΑ, ο γάμος πάει χέρι-χέρι με πάρα πολλά δικαιώματα, τα οποία έχουν δοθεί απλόχερα στα ετερόφυλα ζευγάρια. Το οξύμωρο, τουλάχιστον στον μικρό κατάλογο που διάβασα, είναι πως τα περισσότερα (δικαιώματα) αφορούν περιπτώσεις που το ζευγάρι δεν είναι μαζί!
Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ:
http://www.pamshouseblend.com/diary/15187/2-months-into-nh-marriage-law-going-into-effect-the-fight-now-goes-to-the-polls
Ρίξτε μια ματιά στο "Congratulations on your marriage". Κάτω- κάτω υπάρχει το εξής σχόλιο:
NOTE: ALL OF THE ABOVE ARE RESERVED ONLY FOR UNIONS THAT CONSIST OF ONE MAN AND ONE WOMAN.
THE RIGHTS OF SAME-SEX COUPLES ARE LISTED ON THE BACK OF THIS CARD.
Νομίζω πως τα λέει όλα!