Φώτα, κάμερες, πάμε!


Φωτιές πάει ν' ανάψει πάλι το ΕΣΡ στο νέο σίριαλ του Παπακαλιάτη. Ενόχλησε, λέει η καταγγελία, επίμαχη σκηνή με έναν από τους πρωταγωνιστές να ...; αυνανίζεται! Παλαιότερα και σε άλλο σίριαλ του ίδιου δημιουργού, είχε ενοχλήσει ένα φιλί μεταξύ ανδρών. Τς τς τς κοίτα να δεις πράγματα! Σε μέγα παιδαγωγό τείνει να εξελιχτεί η σύγχρονη ελληνική τηλεόραση, την στιγμή που αυτό το ρημάδι το βιβλίο της Σεξουαλικής Αγωγής δεν ξέρουμε αν θα διδαχτεί η όχι και αν βρίσκεται ή όχι στα συρτάρια των εκπαιδευτικών. Το κενό ανέλαβε να καλύψει το ΕΣΡ επαναφέροντας εις την τάξη το άναρχο φιλοθεάμον κοινό. Μόνο στρέιτ φιλιά επιτρέπονται, ενώ όλα τα υπόλοιπα (τα πιο πικάντικα) πρέπει να γίνονται με σβησμένα τα φώτα και ει δυνατόν με τον ήχο στο mute. Άντε μετά να έχεις ρομαντική διάθεση όταν με τόσο πήχτρα σκοτάδι αναρωτιέσαι από πού θα σου πεταχτεί κανένα βαμπίρ! 

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού το GLAAD, κάτι σαν το ΕΣΡ με πολύ γκέι διαθέσεις, έχει καταντήσει πονοκέφαλος σε παραγωγούς και συντελεστές τηλεοπτικών σειρών που, για να μην μείνουν στην ίδια τάξη, πρέπει να έχουν γκέι και λεσβίες χαρακτήρες. Μοναδική εξαίρεση παραμένουν ακόμα οι σειρές επιστημονικής φαντασίας ίσως γιατί η ανθρωπότητα επιθυμεί διακαώς να δείξει ένα καλό πρόσωπο και χαρακτήρα στα όποια εξωγήινα όντα έρχεται σ' επαφή. Δεν αναφέρομαι στις σειρές Dr. Who και Torchwood, αλλά σε κάτι άλλες που μέσα σε κλάσματα του λεπτού βρίσκεσαι από την γη σε άλλο γαλαξία χωρίς να έχεις ούτε οδοντόβουρτσα στην κωλότσεπη. 

Στις πρόσφατες είναι η σειρά Modern Family που βλέπει με σατιρικό μάτι τρεις διαφορετικές οικογένειες. Το ένα ζευγάρι έχει πολλά παιδιά από διαφορετικούς γάμους, το άλλο έχει διαφορά ηλικίας και το τρίτο είναι γκέι και έχει τεκνοθετήσει ένα βιετναμεζάκι την Λίλι. Μια τρελή καθημερινότητα τόσο δροσερή που είναι αδύνατον να την αγνοήσεις. 

Πρόσφατη είναι και η σειρά FlashForward με αρκετό μυστήριο και προεκτάσεις θρίλερ. Εδώ το FBI καλείται ν' ανακαλύψει την αιτία ενός παγκόσμιου black out όπου όλος ο κόσμος έχει λιποθυμήσει για ένα λεπτό και όταν συνέρχεται ξέρει τι θα συμβεί σε ένα εξάμηνο. Η σειρά έχει έναν λεσβιακό χαρακτήρα, την ταλαντούχα ειδική αναλύτρια του FBI Τζάνις Χωκ. 

Πρωταγωνιστικό ρόλο στην γνωστή σειρά Law and Order SVU, που έχει αισίως φτάσει τις 11 σεζόν, είναι ο ανοικτά γκέι B. D. Wong, που υποδύεται τον εγκληματολόγο ψυχίατρο Τζωρτζ Χουάνγκ. Ο B. D. Wong ζει εδώ και χρόνια μαζί με τον σύντροφο του και τον γιο τους. Θεωρείται, μάλιστα, gay icon στην Αμερική σε σημείο που ο «Μήνας ΛΟΑΤ Ιστορίας» του έχει αφιέρωμα στις 31 Οκτωβρίου. 

Επίσης, συζητιέται σοβαρά το L Word να γίνει ριάλιτι με λεσβίες ή κάτι τέτοιο με τίτλο: "THE REAL L WORD: Los Angeles" που θα καταγράφει την ζωή και την καθημερινότητα διαφόρων λεσβιών της Ανατολικής Ακτής. 

Άλλη χώρα, άλλη νοοτροπία, άλλη τηλεόραση. Τίποτα δεν γίνεται κρυφά ή στο σκοτάδι. Οι σειρές μεταδίδονται ώρες υψηλής ακροαματικότητας και όχι μετά τα μεσάνυχτα όπως έγινε εδώ με το Queer as Folk και πρόσφατα με το L Word. Το ΕΣΡ δεν καραδοκεί. Είπαμε άλλη χώρα, άλλη νοοτροπία!

City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #63

Προτεραιότητες


Ένα σωστά δομημένο Κράτος οφείλει να βάζει τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ προσώπων στις προτεραιότητες του. Τι γίνεται, όμως, όταν υπάρχουν άλλα πιο φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν, π.χ. θέματα που άπτονται της οικονομίας, των εργατικών, των διαφόρων τρομοκρατικών επιθέσεων, του μεταναστευτικού ή της κατάστασης που βρίσκεται το δημόσιο σύστημα υγείας; Μπορούμε να απαιτήσουμε η ήδη βεβαρημένη ατζέντα να περιλαμβάνει και τα δικά μας ζητήματα;

Προφανώς, θα λέγατε όχι. Προφανώς, θα συμφωνούσατε πως τα δικά μας φλέγοντα ζητήματα μπορούν να περάσουν σε δεύτερη μοίρα, ίσως και να πέσουν κάτω από το τραπέζι, αλλά μην βιάζεστε τόσο να δώσετε αρνητική απάντηση. Ένα «όχι» ή «δεν πειράζει» σημαίνει την βουβή υποταγή στις προσταγές ενός ετεροσεξιστικού συστήματος, στο οποίο το 100% ισότητα δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης.

Προφανώς, θα έλεγα κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου, από τις προτεραιότητες που τίθενται επί τάπητος μπορούμε να καταλάβουμε και τις βουλές του εκάστοτε πολιτικού κόσμου, που πάντα τάσσεται υπέρ της πλειοψηφίας. Μιας πλειοψηφίας που δεν χρειάζεται να ανησυχεί για το ποιος θα κληρονομήσει το από κοινού αποκτηθέν σπίτι, για παράδειγμα, ή για το σοβαρό (κτύπα ξύλο) πρόβλημα υγείας που ενδεχομένως παρουσιάσει η/ο σύντροφος. Αυτά είναι θέματα που λύνονται απλούστατα με το Οικογενειακό Δίκαιο και πιο ειδικά, με έναν γάμο. Ήτοι με την εφαρμογή των κανόνων του ετεροσεξιστικού συστήματος όταν ο ΛΟΑΤ κόσμος δεν αναγνωρίζεται από αυτό.

Προφανώς, κάτω από τέτοιες συνθήκες οι ανάγκες της μειοψηφίας να θεωρούνται από μη υπολογίσιμες έως και ανύπαρκτες. Όμως, ένα Κράτος οφείλει να μεριμνά για όλες και όλους, άσχετα με το πού ανήκουν, σε ποια χώρα γεννήθηκαν ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό που έχουν. Οι ΛΟΑΤ, ειδικότερα, δεν έρχονται απλά αντιμέτωπες/οι με νόμους που κάνουν διακρίσεις, ζουν καθημερινά με διαφόρων μορφών και βαρύτητας διακρίσεις. Από τις πιο απλές, που συνήθως περνούν απαρατήρητες, μέχρι τις πλέον σοβαρές, που αναστατώνουν την καθημερινότητα.

Αυτές ακριβώς οι διακρίσεις κάνουν απλά θέματα να φαίνονται περίπλοκα. Ζητάμε ισότητα 100% και αυτό μπορεί να φαίνεται από εγωιστικό έως και παιδιάστικο στα μάτια της πλειοψηφίας, αλλά μας είναι αδύνατον να συναινέσουμε περισσότερο στην φιλοσοφία «των ζητημάτων που πέφτουν κάτω από το τραπέζι». Όπως, μας είναι αδύνατον να υποταχτούμε στο παιγνίδι των πολιτικών υποσχέσεων και της αφερεγγυότητας. Παράλληλα, δεν αδιαφορούμε για το τι συμβαίνει γύρω μας. Φυσικά και μας ενδιαφέρει η οικονομική κρίση από την στιγμή που μπορεί να βρεθούμε χωρίς δουλειά από την μία μέρα στην άλλη. Φυσικά και μας ενδιαφέρει ένα καλύτερο σύστημα υγείας και, το βασικότερο, να μπορούμε να πάρουμε ουσιαστικές αποφάσεις για την υγεία της/του συντρόφου μας σε κάποια δύσκολη στιγμή ως αναγνωρισμένοι συγγενείς. Φυσικά και μας ενδιαφέρουν θέματα εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής. Κάποτε ο κόσμος κοιμόταν στις αυλές με τις πόρτες ξεκλείδωτες, ενώ σήμερα οι πόρτες και οι κλειδαριές ασφαλείας είναι must για τα περισσότερα νοικοκυριά.

Πρέπει να βροντοφωνάζουμε και για αυτά τα ζητήματα μήπως και ακουστεί η φωνή μας και να τραβήξουμε της μιας στιγμής την προσοχή μήπως και καταλάβει ο κόσμος πως δεν ζητάμε πεισματικά και ενοχλητικά μόνο το δικό μας δίκιο; Πως απαιτούμε λόγω και έργω 100% ισότητα;

City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #62

Μνήμη χρυσόψαρου!


Αυτό ακριβώς μου ήλθε στο μυαλό μόλις διάβασα ότι συζητήθηκε στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής η πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ σχετικά με το Σύμφωνο Συμβίωσης που θα περιλαμβάνει και τα ομόφυλα ζευγάρια. Βουλευτές και βουλευτίνες απέδειξαν για άλλη μια φορά πόσο βραχυπρόθεσμη μνήμη έχουν είτε ξεχνώντας τι ισχύει με βάση το Οικογενειακό Δίκαιο και το πρόσφατο Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, είτε κάνοντας πως έχουν ξεχάσει κάποιες υποσχέσεις περασμένων ετών. Υποσχέσεις που απλόχερα μας προσφέρουν στην πρώτη ευκαιρία. Βλέπετε, οι προεκλογικές υποσχέσεις δεν θεωρούνται κάτι σαν «ο λόγος μου συμβόλαιο», ούτε αναγνωρίζονται μετά την απομάκρυνση μας από την εκάστοτε κάλπη.

Την συζήτηση στην Επιτροπή συντόνισαν τέσσερα εξέχοντα πρόσωπα της πολιτικής σκηνής: ο γάμος, η συμβίωση, η ομοφυλοφιλία και ο ρατσισμός, που κονταροκτυπήθηκαν για άλλη μια φορά στο όνομα των πρέπει και των επιτρέπεται, του τι είναι σωστό και μέχρι πού φτάνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η επιχειρηματολογία που χρησιμοποιήθηκε θύμιζε πραγματικό χείμαρρο παραληρήματος, που όχι μόνο συναισθήματα έκστασης προκάλεσε αλλά μας έβγαλε θέλοντας και μη από την θερινή μας ραστώνη.

Η συμβίωση να θέλει να κάνει τον βίο αβίωτο στον γάμο για χατίρι της ομοφυλοφιλίας, με την οποία θέλει να φλερτάρει ασύστολα αλλά δεν της βγαίνει γιατί είναι παλαιών αρχών, χώρια που την κρατούν δέσμια οι υποσχέσεις που έχει δώσει στην οικογένεια και τα παιδιά.

Ο ρατσισμός πήρε αλά μπρατσέτα τον αποκλεισμό και έστησαν τρελό καρτέρι στις εισόδους των δημαρχείων μήπως και σκάσει μύτη κανένα ομοερωτικό ζευγάρι. Μέσα στο κατακαλόκαιρο δεν λέει να ανησυχούμε την δικαιοσύνη, αρκετή δουλειά της βγάλαμε στην φόρα με τους δύο γάμους στην Τήλο.

Ο γάμος βλέπει πως χάνει συνεχώς έδαφος αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί. «Τι; Τοιούτους θα βάλω στο σπίτι μου; Πάνε τα παιδιά και η γυναίκα μου!!!» Έχει μουλαρώσει κανονικά και δεν ακούει κουβέντα για εναλλακτικές οικογένειες. Λίγο παραπέρα να πήγαινε πασαλάκια και κολώνες θα έσωζε το μαγαζί, αλλά θέλει σώνει και καλά να ενταχθεί στις προβληματικές επιχειρήσεις.

Η ομοφυλοφιλία είχε για καλή της τύχη πιάσει στασίδι κάτω ακριβώς από το σύστημα κλιματισμού και δεν της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι με τα όσα απαξιωτικά άκουγε. Εξέφρασε, μάλιστα, έντονη δυσαρέσκεια για τις γκρίνιες που ακούγονται νυχθημερόν κάθε φορά που το σύμφωνο συμβίωσης πάει να επεκταθεί στα ομοερωτικά ζευγάρια. «Έβαλα το κράτος στο κρεβάτι μου και αυτό πάει να μου πάρει και τα σεντόνια», μονολογούσε.

Ούτε σοκ ούτε δέος μου προκαλούν πλέον οι πραγματικά ψόφιες δικαιολογίες των πολιτικών. Στην ουσία φοβούνται την κατά μέτωπο σύγκρουση με συμφέροντα και συντηρητικές αντιλήψεις. Από την στάση τους φαίνεται πως λειτουργούν αντιφατικά και αρνούνται να διαβουλευτούν με σοβαρότητα θέματα που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ενίοτε στέκονται με πλήρη αδιαφορία απέναντι στον πολίτη και αυτό όσο μνήμη χρυσόψαρου και να έχουμε δύσκολα ξεχνιέται.

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #60

Σαγιονάρα ντάρλινγκ


Οι πρόσφατες Ευρωεκλογές, που θα μπορούσαν κάλλιστα να λέγονται «πουτ δε σαγιονάρα ντάουν», όχι μόνο λειτούργησαν σαν βαρόμετρο της διαφθοράς και της σήψης που υπάρχει στην πολιτική σκηνή, αλλά ανάδειξαν ένα νέο κόμμα, που αν κατέβαινε στην εκλογική αρένα σίγουρα σήμερα θα το είχαμε κυβέρνηση. Συχνά απαξιώνουμε πολιτικές στάσεις, όπως αυτή της αποχής, όμως μέσα στο απέραντο γαλάζιο της ανασφάλειας, της ανεργίας και των συσσωρευμένων κοινωνικών προβλημάτων, ο κόσμος ψάχνει άλλες διεξόδους και αυτό δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε, ούτε να κάνουμε τα στραβά μάτια. Είναι πλέον γεγονός πως κάποιος κόσμος προτίμησε αυτήν την δικλείδα για να δείξει την βαθειά του δυσαρέσκεια και για να περιφρονήσει πολιτικά σχήματα που αντί να συζητούν και επιλύουν φλέγοντα ζητήματα, προτίμησαν για άλλη μια φορά το debate του μαλλιοτραβήγματος και του καλιαρντέματος σε πρωτοφανές, για τα χρονικά, επίπεδο.

Όταν κλείνει άρον-άρον η Βουλή, όταν παραγράφονται σκάνδαλα, όταν οι πραγματικοί ένοχοι την κάνουν για άλλα μέρη και η δικαιοσύνη αναδεικνύεται σε φαν του γνωστού σπορ του μπαγλαρώματος των γυναικόπαιδων, όταν οι αξιολάτρευτοι πολιτικοί μας επιδίδονται στο γνωστό αγώνισμα του «σου πετάω μπαλάκι τις πομπές σου για να κουκουλωθούν οι δικές μου», το παρεό και η πανάκριβη ξαπλώστρα πάει πακέτο με την σαγιονάρα και κάποιοι αποφασίζουν να μην χάσουν το μπάνιο τους, κάνοντας κάποιους άλλους να χάσουν τον ύπνο τους.

Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε άλλο ένα φαινόμενο. Γεμίσαμε παπαγαλάκια και πλήθος παραδείσιων πτηνών σε ποικίλες αποχρώσεις πτερωμάτων και με διαφορετικές συνήθειες λόγου, σε σημείο που η πολυφωνία να θυμίζει σύγχρονο πύργο της Βαβέλ και εμείς να χρειαζόμαστε φροντιστήριο για να βγάλουμε τα βαθύτερα νοήματα που κρύβονται πίσω από εξαγγελίες και κινδυνολογίες. Άλλο μας έλεγε πως χρειάζονται μόλις πέντε λεπτά για ν' αποφασίσουμε την τύχη μας στην Ευρώπη για τα επόμενα πέντε χρόνια. Άλλο έλεγε έξω από την ΕΕ, άλλο μέσα, ένα παραδιπλανό μας κοίταζε βλοσυρά κράζοντας με πολεμοχαρή διάθεση «ανεργία, ανασφάλεια, ακρίβεια, απαξία». Κάποιο κάτι πήγε να ψελλίσει  πως μας θέλει συμμάχους στον αγώνα του για μια Ελλάδα, γερή, δυνατή και ευρωπαία και ξεσήκωσε πλήθος διαμαρτυριών του γνωστού λόμπι των παπαγάλων και λοιπών παραδείσιων πτηνών. Έτσι γίνεται όταν η αλαζονεία τυφλώνει την εξουσία. Όταν, δυστυχώς, γινόμαστε θεατές στο ίδιο έργο και με σκυμμένα τα κεφάλια όχι από ντροπή και αιδώ, αλλά μην φάμε καμία αδέσποτη πομπή κατακέφαλα και χάσουμε την αργία του τριημέρου. Ξέρουμε τι σημαίνει να βρεθείς χρονιάρες μέρες στην αγκαλιά του ΕΣΥ και να μην βρίσκεις ούτε ράντζο ν' απολαύσεις αυτόν τον αναπάντεχο έρωτα.

Το σουρεάλ και χωρίς φαντασία σκηνικό συνόδευε ένα απερίγραπτο πανηγύρι κινδυνολογίας και αφορισμών. Έφερνε περισσότερο σε δημοψήφισμα (το οποίο ως γνωστόν έχει να ασκηθεί σαν δικαίωμα εδώ και κάτι δεκαετίες), παρά σε εκλογική αναμέτρηση για να επιλέξουμε την εκπροσώπηση μας στην Ευρωβουλή για τα επόμενα πέντε χρόνια. Ο αηδιασμένος κόσμος προτίμησε την σαγιονάρα από τις πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες κατεστημένου τύπου. Είναι πλέον σαφές πως το μηδενικό κυβερνητικό έργο επιβραβεύτηκε με την αδιαφορία και τα ποικιλόχρωμα παρεό με συνοδεία γυαλιών ηλίου, καπέλων, ρακέτας, ούζου και μεζέ σε θερμοκρασίες που άγγιζαν το κόκκινο.

Σαγιονάρα ντάρλινγκ!

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #58

Δικαίωμα ή συντηρητισμός;


Η κατοχύρωση του γάμου και στα ομόφυλα ζευγάρια, που για άλλους είναι δικαίωμα και για άλλους αναβίωση ενός συντηρητικού θεσμού, λειτουργεί πλέον σαν βαρόμετρο των τάσεων που επικρατούν στον γενικότερο συντηρητισμό της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Ο τρόπος, δε, που η Πολιτεία χειρίζεται το θέμα,  δείχνει και το πόσο συντηρητική λογική έχει σύσσωμη η πολιτική σκηνή. Ο γάμος (και αναφέρομαι στον πολιτικό γάμο) μπορεί να θεωρείται συντηρητικός θεσμός, αλλά δεν μπορεί ένας σεξουαλικός προσανατολισμός να υφίσταται αλλού προνόμια και αλλού αδικίες.

Θα ξεκινήσω με κάτι πολύ απλό: λεσβίες και γκέι υπάρχουν. Ουδείς το αμφισβητεί. Παρόλα αυτά, για τον περισσότερο κόσμο είμαστε ετεροφυλόφιλες/οι μέχρι να δηλώσουμε ομοερωτικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Σε αυτό το σημείο θα παρακαλούσα αναγνώστριες και αναγνώστες που θεωρούν τον ομοερωτικό προσανατολισμό σαν μόδα, λάιφσταιλ ή αυτοκαταστροφική συμπεριφορά, να βρουν κάτι άλλο να διαβάσουν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να χάνουν τον πολύτιμο χρόνο τους. Οι λεσβίες και οι γκέι υπάρχουν, ζουν ανάμεσα σας, κυκλοφορούν δίπλα σας. Ξεπεράστε το! Έχουν δεμένες σχέσεις, δεν ντρέπονται να δείξουν την αγάπη και αφοσίωση τους, μεγαλώνουν παιδιά. Τι, παιδιά; Ναι, παιδιά ξεπεράστε το!

Ο γάμος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε κοινωνίας. Το δέχομαι, αλλά δεν βλέπω να  αποτελεί και Νο.1 σκοπό όλων των στρέιτ ζευγαριών. Υπάρχουν ζευγάρια που συζούν, μονογονεϊκές οικογένειες, ζευγάρια που έχουν επισημοποιήσει την σχέση τους με ένα σύμφωνο συμβίωσης και διαζύγια. Οι εξωσυζυγικές σχέσεις δεν ήταν εύκολες κάποτε, αν μάλιστα, ερχόταν και κανένα τέκνο κατά λάθος, τα πράγματα γινόντουσαν δύσκολα. Μόνο ένας γάμος μπορούσε να αναγνωρίσει τα παιδιά που γεννιόντουσαν από το ζευγάρι. Αυτό πια δεν ισχύει, αλλά ο γάμος εξακολουθεί να παραμένει δεμένος με την τεκνοποίηση. Και φτάσαμε στην μαγική λέξη: Παιδιά!

Που σημαίνει πως η ομοερωτική οικογένεια δεν θεωρείται το «ιδανικό» περιβάλλον για να μεγαλώσουν παιδιά. Που σημαίνει πως ακόμα και στην περίπτωση που υπάρχουν (τα παιδιά), θα κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε! Μια τέτοια συμπεριφορά, πείτε την στρουθοκαμηλισμό, πείτε την ψυχολογική τύφλωση, δεν είναι απλώς απάνθρωπη, αλλά δείχνει πως παίρνουμε (αυθαίρετα) το δικαίωμα ν' ανακατευτούμε στην ζωή ενός άλλου ζευγαριού, αλλά η δική μας (στρέιτ) οικογένεια βρίσκεται στο απυρόβλητο! Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ισονομία και ισοπολιτεία και η ανθρωπιά την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια! Και φτάσαμε στην μαγική φράση: ανθρώπινα δικαιώματα!

Το δικαίωμα των ομοερωτικών ζευγαριών στον γάμο είναι ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά για ν' αποφύγει η Πολιτεία το όποιο κόστος (αν υπάρχει, εφόσον η εκάστοτε κυβέρνηση υπογράφει αβίαστα διάφορα Σύμφωνα και Διακηρύξεις υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) και με την δικαιολογία πως «η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη», προσπαθεί να κερδίσει χρόνο λέγοντας πως θα «παραπέμψει το θέμα σε δημοψήφισμα»! Από πότε τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνονται αντικείμενο ψηφοφορίας την στιγμή που το Κράτος οφείλει να τα παρέχει μέσα στα πλαίσια της αρχής της ίσης μεταχείρισης και προστασίας των φορολογούμενων πολιτών του; Πολιτική που θυμίζει το γνωστό «τα καλά και συμφέροντα» ή επί το λαϊκότερον: οι στρέιτ να αποφασίσουν για τον δικό μου γάμο, εγώ γιατί να μην έχω το ίδιο δικαίωμα πάνω στον δικό τους; Τα υπόλοιπα είναι φρου-φρου κι αρώματα!

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #57

Η "άλλη κατάσταση"


Ιδού το Κράτος δικαίου! Ακόμα και η ερμηνεία των νόμων γίνεται βάσει των αρχών του ετεροσεξισμού και της συντηρητικής μισαλλοδοξίας. Ειδικά όταν δεν προβλέπεται η ετερότητα του φύλου, πρέπει πάση θυσία να κυριαρχεί προνομιακά η διαφορετικότητα των φύλων των συζύγων που θα τελέσουν πολιτικό γάμο. Δεν μιλάμε αυτή την στιγμή για το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης όπου αναφέρεται ρητά η ετερότητα, κατά παράβαση κοινοτικής οδηγίας, αλλά για την πρόσφατη απόφαση του Πρωτοδικείου Ρόδου να κηρύξει "άκυρους και ανυπόστατους" δύο γάμους γιατί τα ζευγάρια ήταν δύο άντρες και δύο γυναίκες! Η συνέχεια όχι επί της οθόνης, αλλά στο Εφετείο και μετά στον Άρειο Πάγο μέχρι να φτάσει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ). Σκεφτείτε μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο να μας έλθει επίσκεψη η Πρωθυπουργός της Ισλανδίας με την σύντροφο της. Εκεί να δω πώς θα της φερθούν και πώς θα προσφωνήσουν την σύντροφο της!

Όχι πως και το ΕΔΔΑ περιμένει εμάς για να αποφανθεί για τις αδικίες που κάνει μια χώρα - μέλος της ΕΕ στους πολίτες της. Στις αίθουσες του φτάνει πλήθος υποθέσεων παραβίασης δικαιωμάτων που συμβαίνουν σε άλλες χώρες, τις οποίες θεωρούμε πιο προηγμένες από την Ελλάδα σε ΛΟΑΤ θέματα. 'Ενα πρόσφατο παράδειγμα, που μοιάζει με το δικό μας, ήταν η περίπτωση ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού γάλλων που σύναψε πολιτικό γάμο αξιοποιώντας την ουδετερότητα των διατάξεων του Αστικού Κώδικα. Το ζευγάρι εξάντλησε τα ένδικα μέσα της χώρας του, αλλά ο γάμος κρίθηκε άκυρος γιατί η δικαιοσύνη αποφάνθηκε πως ο γάμος αφορά άτομα διαφορετικού φύλου, παρά το γεγονός πως δεν ορίζονται ρητά. Καλείται, λοιπόν, το ΕΔΔΑ να αποφασίσει αν η γαλλική δικαιοσύνη έκρινε σωστά ή αν παραβιάζονται άρθρα της ΕΣΔΑ και συγκεκριμένα τα:

Άρθρο 8 - δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής,

Άρθρο 12 - δικαίωμα σύναψης γάμου και

Άρθρο 14 - απαγόρευση διακρίσεων.

Το αξιοπερίεργο είναι πως πριν το ΕΔΔΑ βγάλει την οποιαδήποτε απόφαση, υπέβαλλε έγγραφο στους διαδίκους ρωτώντας αν οι προσφεύγοντες θεωρούν πως είναι θύματα λόγω "φύλου" ή λόγω "άλλης κατάστασης". Δηλαδή, ποιά είναι αυτή η άλλη κατάσταση; Όνομα δεν έχει; Προφανώς εννοεί τον σεξουαλικό προσανατολισμό, εφόσον έχουμε να κάνουμε με αποκλεισμό ομοφυλόφιλου ζευγαριού από το δικαίωμα στην έγγαμη συμβίωση. Ο όρος "σεξουαλικός προσανατολισμός" είναι σαφής και δεν σε παραπέμπει σε τίποτα άλλο, ενώ η "άλλη κατάσταση" μπορεί να έχει την οποιανδήποτε ερμηνεία. Αυτό πραγματικά μου είναι αδύνατον να το εξηγήσω παρά μόνο λέγοντας πως οι δικαστές ήθελαν κάτι να βγάλουν από τους διαδίκους πριν δημιουργηθεί δεδικασμένο, εφόσον καλούνται να (επανα)ορίσουν το Άρθρο 12 για το γάμο ακριβώς γιατί ποτέ δεν ορίστηκε περιοριστικά για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Εξ άλλου μπορεί η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) να κατοχυρώνει τον γάμο ως ανθρώπινο δικαίωμα σε όλα τα ζευγάρια, ομοφυλόφιλα και ετερόφυλα, αλλά η απόφαση που θα βγάλει το δικαστήριο θα κρίνει όλες τις μετέπειτα ανάλογες υποθέσεις, μεταξύ αυτών και την δική μας.

Ιδού η Ρόδος, λοιπόν ...;

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #56

Περί ισότητας


Μιλάμε πολύ περί ισότητας, ειδικά τους τελευταίους μήνες, και κάποιες φορές αναφερόμαστε στο Σύνταγμα πιστεύοντας πως αυτό αποτελεί την πεμπτουσία στην έννοια της ίσης προστασίας. Η έννοια, όμως, της ισότητας δεν λέει τίποτα από μόνη της αν δεν συνδεθεί στενά με την ιστορία και δυστυχώς ανατρέχοντας στην ιστορία βλέπουμε πολλά παραδείγματα όπου γίνεται μεν αναφορά σε θέματα ισότητας χωρίς στην πράξη να εφαρμόζεται καμία αρχή ισότητας, πρόσφατο παράδειγμα η αναγνώριση των ομοερωτικών σχέσεων. Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι νόμοι. Υποτίθεται πως είναι έτσι δομημένοι ώστε να παρέχουν μια κάποια ουσιαστική (και όχι στοιχειώδη) προστασία σε κάθε μέλος της κοινωνίας. Επιπροσθέτως, το όνομα του νόμου θεωρείται ισχυρότερο από θεσμούς, παραδόσεις και νόρμες. Έχουμε δει πλείστες περιπτώσεις όπου η εφαρμογή των νόμων επιφέρει την καταδίκη του ομοφυλόφιλου την στιγμή που σε ανάλογη περίπτωση ένας ετερόφυλος θα την έβγαζε καθαρή!

Λίγο να σκεφτούμε τα όσα ανέφερα, καταλήγουμε πως επειδή οι αρχές της ίσης προστασίας και η ισότητα απέναντι στον νόμο διαφοροποιούνται με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη κάθε κοινωνίας, θα έπρεπε οι νόμοι ν' αλλάζουν με μεγαλύτερη συχνότητα ώστε να συμβαδίζουν με τις εκάστοτε προσταγές της σύγχρονης κοινωνίας. Από την άλλη μεριά, ο ίδιος ο ορισμός της ίσης προστασίας, έτσι όπως ερμηνεύεται, τείνει να χωρίζει τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Επομένως, οι αλλαγές είναι απαραίτητες όταν η ισότητα χρειάζεται μια άλλη, πιο σύγχρονη, ερμηνεία. Όταν το ισχύον νομικό καθεστώς αρχίζει να μην προστατεύει επαρκώς κάποια από τις κατηγορίες ή ομάδες ανθρώπων, με αποτέλεσμα το νομικό σύστημα να αναλαμβάνει τον πραγματικό του συνταγματικό ρόλο και να ασκεί τέτοιες επιρροές ώστε να προσανατολιστεί ανάλογα η ευρύτερη κοινωνία. Που σημαίνει πως η κοινωνία, η οποία βασίζεται στο Δημοκρατικό Πολίτευμα το οποίο - με την σειρά του - στηρίζεται πάνω στο Σύνταγμα, έχει φτάσει σε κρίσιμη καμπή και το Κράτος αναλαμβάνει τον ρόλο του καθοδηγητή ερμηνεύοντας και εφαρμόζοντας το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της ισότητας απέναντι στον νόμο.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να γνωρίζουμε φαρσί το Οικογενειακό Δίκαιο για να μας δημιουργηθεί η εξής απορία: Γιατί σύρονται δύο ζευγάρια και ένας Δήμαρχος στα δικαστήρια; Γιατί η ερμηνεία του νόμου γίνεται με τρόπο που δημιουργεί καθεστώς ανισότητας; Δεν είναι μόνο τα δύο ζευγάρια που σέρνονται στα δικαστήρια, αλλά σύσσωμη η ΛΟΑΤ κοινότητα, δηλαδή, μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Αυτή η συγκεκριμένη ομάδα ζητά κάτι απλό και στην ουσία αυτονόητο: την εφαρμογή της ισότητας και της ίσης προστασίας στην κατοχύρωση των ομοερωτικών σχέσεων με πολιτικό γάμο!

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #55

Βλακώδεις δικαιολογίες


Κάθε φορά που κάτι πάει να αλλάξει προς το καλύτερο, βλέπεις πως κάποιος κόσμος δεν θέλει αυτή την αλλαγή και, φυσικά, προβάλει κάτι δικαιολογίες που μόνο για βλάκες είναι. Γιατί κάποιες βλακείες δεν έχουν όρια ...; Το τελευταίο, που διάβασα, αφορούσε την τεκνοθεσία δύο παιδιών από ομοερωτικό ζευγάρι γιατί οι γονείς κρίθηκαν ακατάλληλοι, όπως ακατάλληλοι κρίθηκαν οι γιαγιάδες και οι παππούδες των παιδιών. Η πρώτη εντύπωση από την είδηση ήταν: «επιτέλους, τα ζευγάρια του ίδιου φύλου αρχίζουν να αναγνωρίζονται σαν κατάλληλες οικογένειες μέσα στις οποίες μπορούν να μεγαλώσουν παιδιά».

Αλλά μέχρι εδώ φτάνει η πρώτη εντύπωση γιατί η είδηση, που διάβασα, αφορά πρόσφατο συμβάν στην Αγγλία όπου η Πρόνοια αποφάσισε, λόγω ακαταλληλότητας των γονέων, να δώσει τα παιδιά τους για τεκνοθεσία σε ένα γκέι ζευγάρι. Ακατάλληλοι κρίθηκαν παππούς και γιαγιά λόγω των πολύ σοβαρών προβλημάτων υγείας που είχαν και λόγω της μεγάλης τους ηλικίας. Όμως, ο παππούς και η γιαγιά κατέθεσαν αγωγή ζητώντας να τους δοθεί η κηδεμονία και επιμέλεια των παιδιών γιατί ...; η ομοφυλοφιλία μειώνει αισθητά το όριο βιωσιμότητας και ως εκ τούτου το γκέι ζευγάρι δεν θα ζούσε για αρκετά χρόνια ώστε να μεγαλώσει τα εγγονάκια τους!

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που προβάλλεται αυτή η φαιδρή και τελείως σαθρή δικαιολογία για το «καλύτερο συμφέρον των παιδιών», όπως δεν είναι λίγες και οι περιπτώσεις που ένα ομοερωτικό ζευγάρι θεωρείται «ακατάλληλο» περιβάλλον για να μεγαλώσουν παιδιά και πάλι προβάλλονται ακόμα πιο βλακώδεις δικαιολογίες. Δικαιολογίες που άλλες φορές μας κάνουν να γελάμε και άλλες μας βγάζουν από τα ρούχα μας. Σαφώς, γελάμε όταν ακούμε πως ο ΛΟΑΤ κόσμος ζει λιγότερα χρόνια και το πρώτο πράγμα που θα ρωτήσουμε είναι: «με βάση ποια έρευνα~» Σιγά μην υπάρχει έρευνα και σιγά μην έχει γίνει κάποια στατιστική μελέτη που να λέει πως τα εγκεφαλικά και οι καρδιακές ασθένειες, για παράδειγμα, δείχνουν προτίμηση στον κόσμο με ομοερωτικό σεξουαλικό προσανατολισμό και όχι σε όλους τους άλλους! Δεν θα σταθώ καθόλου στο περί «ακαταλληλότητας» της ομοερωτικής οικογένειας, γιατί τελικά μια τέτοια οικογένεια αποδεικνύεται πολύ πιο αθώα και υγιής παρά κάτι «κατάλληλες» στρέιτ οικογένειες όπου γίνονται τα ανομολόγητα ...;

Η βλακεία του κόσμου δεν έχει όρια τελικά! Είναι φαιδρό το επιχείρημα «αν είσαι γκέι θα ζήσεις λιγότερα χρόνια» γιατί προσπαθεί να δημιουργήσει την αίσθηση πως ζεις επικίνδυνα, ενώ η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Και σαν επιχείρημα να το δούμε δεν στέκει γιατί είναι σαν να προϊδεάζει πως αν μια «πρακτική» είναι επικίνδυνη από τις εναλλακτικές που υπάρχουν τότε αυτή η πρακτική πρέπει να είναι «εσφαλμένη»! Κάτι τέτοιες σαχλαμάρες τείνουν να χρησιμοποιούνται σαν δικαιολογία για να δείχνει κάποιο δάκτυλο. Γιατί η βλακεία του κόσμου τείνει να γίνεται θεωρία. Και γιατί αυτή η θεωρία προσπαθεί να πιαστεί από επιχειρήματα που περισσότερο θυμίζουν  σπασμωδικές κινήσεις παρά λογικό τρόπο σκέψης.

Τα συμπεράσματα δικά σας ...;

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #53

Τι θέλουμε και τι μπορούμε


Παρακολουθώντας τα δελτία ειδήσεων, σε πιάνει θλίψη μια για την κατάσταση της πολιτικής σκηνής, μια  για τις ρεμούλες που βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας, μια για την κρίση στην οικονομία και φως δεν φαίνεται από πουθενά στην άκρη του τούνελ. Αλλά πότε είχαμε σωστούς πολιτικούς που να νοιάζονται για την ευμάρεια της χώρας; Πότε οι ρεμούλες ήταν σπάνιο είδος; Και πότε η οικονομία μας ζούσε σε καιρούς ευημερίας; Πάμε να πιάσουμε πάτο σαν χώρα, σαν κουλτούρα και σαν λαός και ας αναφωνούμε ανά καιρούς κάτι εθνικιστικές τσιρίδες περί ελληνικότητας εδαφικών εκτάσεων που, πλέον, ανήκουν αλλού ή για κάτι σφιξίματα στα ζωνάρια ...; Κουκουλώνουμε τις σεξουαλικές προτιμήσεις του Μέγα Αλέξανδρου και κάθε μεγάλου αρχαίου Έλληνα με τον φερετζέ της Μαριορή μην και βγουν τα άπλυτα στην φόρα ...;

Επειδή οι καιροί γαρ χαλεποί, καλύτερα να αρχίσουμε από τώρα (έστω και στο παραπέντε) να σκεφτόμαστε τρόπους με τους οποίους μπορούμε να οργανώσουμε καλύτερα την προώθηση των ΛΟΑΤ αιτημάτων, γιατί έτσι όπως πάει το πράγμα τα δικά μας αιτήματα θα αραχνιάσουν σε κάποιο χρονοντούλαπο της ιστορίας και μετά θα τρέχουμε και δεν θα προφταίνουμε άλλες χώρες που είχαν την τόλμη μέχρι λεσβία Πρωθυπουργό να βγάλουν!

Χρειαζόμαστε επειγόντως μια ανασύνταξη δυνάμεων γιατί αυτά που θέλουμε είναι αιτήματα που αφορούν κυρίως τις σχέσεις του Κράτους με τον Πολίτη. Δηλαδή, την αναγνώριση και κατοχύρωση των ΛΟΑΤ σχέσεων σε θεσμικό επίπεδο έτσι που να βρεθεί άμεσα λύση σε καίρια θέματα όπως είναι ο γάμος, το σύμφωνο συμβίωσης, η τεκνοθεσία, η ομογονεϊκότητα και η μη διακριτική συμπεριφορά σε όλα τα επίπεδα. Όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν υλοποιηθεί μέχρι κάποιο σημείο αν το ΛΟΑΤ κίνημα μπορούσε να αποσπάσει κάποιες κρατικές επιχορηγήσεις ώστε να οργανώσει καλύτερα την πορεία του. Αλλά που τέτοια σε αυτή την χώρα ...; Η σκέψη και μόνο σε κάνει να σκας ένα πικρό και μισερό χαμόγελο στην άκρη του προσώπου σου.

Τις περισσότερες φορές το ΛΟΑΤ κίνημα, που βασίζεται οικονομικά και δυναμικά μόνο στην «ευαισθησία» των μελών του, έχει να κάνει με πράγματα που δεν είναι επί της ουσίας. Αναγκάζεται να κατασπαταλά δυνάμεις και φαιά ουσία σε κάτι παλαιολιθικές βλακείες περί ανηθικότητας, περί λόγου του Θεού και περί περιθωριοποίησης γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να καταδικάζεις παρά να δημιουργείς έναν κόσμο ισότητας και δημοκρατικών αξιών. Αλλά εδώ ούτε μια στατιστική μελέτη δεν έχει γίνει ώστε να ξέρουμε την ακριβή δύναμη των ενήλικων ΛΟΑΤ ψηφοφόρων και να μαυρίσουμε κατάλληλα και ανάλογα κάτι λαοπλάνους που μόνο υποσχέσεις ψελλίζουν προεκλογικά και επί της ουσίας λαμβάνουμε το απόλυτο «μηδέν». Εδώ τα πάντα γίνονται πρόχειρα και στο άρπα-κόλλα, η στατιστική μελέτη θα μας έσωζε από την ανυπαρξία; Ειδικά όταν για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται οργάνωση και χρήμα, που κανένα από τα δύο δεν φαίνεται να περισσεύει σε αυτή την χώρα, όπως δεν περισσεύει η ανθρωπιά και ο λογικός τρόπος σκέψης. Αντιθέτως, έχει περίσσευμα σε άλλα, βλέπετε λήμμα Βατοπέδι, ανίκανους πολιτικούς, κατασπατάληση δημόσιου χρήματος, φτηνές εξαγγελίες και έναν τομέα υγείας που νοσεί βαθύτατα και χρειάζεται κατεπειγόντως τον Dr. House!

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #52

Ο ρόλος του κακού


Εύκολα λέγεται πως οι γκέι «επέλεξαν να είναι γκέι», έτσι για να υπάρχει μια δικαιολογία πού θα πέσει το ανάθεμα. Η απάντηση μου σε τέτοια ρητορική είναι εκ διαμέτρου αντίθετη και όποιος νομίζει πως οι ΛΟΑΤ «επέλεξαν» τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό είναι όχι μόνο βαθιά νυχτωμένοι, αλλά προσπαθούν να κρύψουν τις δικές τους πομπές ενοχοποιώντας κάποιον άλλο για να στραφεί εκεί η προσοχή. Βέβαια, ο ρόλος του κακού είναι κοινός σε όλες τις ιστορίες. Αν δε, περιθωριοποιηθεί, η πλοκή γίνεται ενδιαφέρουσα. Αυτό, όμως, στις ιστορίες, γιατί στην ζωή το περιθώριο έχει πάντα την χροιά της παρανομίας.

Ας υποθέσουμε, έτσι για να δούμε πόσο σωστά είναι αυτά που ακούγονται, πως επέλεξα να γίνω λεσβία. Πως συνειδητά «επέλεξα» τον συγκεκριμένο ομοερωτικό σεξουαλικό μου προσανατολισμό που - ακόμα και σήμερα - συνδέεται με τόσα κακά, που ούτε μιας κάποιας στοιχειώδους ισονομίας δεν απολαμβάνει στην Ελλάδα. Εδώ κάνουμε μια παύση για να δούμε το νόημα πίσω από την «επιλογή». Δηλαδή, αποφάσισα συνειδητά κάποια στιγμή στην ζωή μου να ξεμπερδεύω μια και καλή με γκόμενους, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, παντρολογήματα και όλα τα παρελκυόμενα τους και αποφάσισα, συνειδητά πάντα, να γίνω λεσβία και κατ' επέκταση ο αποδιοπομπαίος τράγος για όλα τα φαιδρά και παράδοξα που συμβαίνουν. Η αιτία του κάθε κακού ...;

Δεν είναι γελοίο; Γελοίο γιατί όχι μόνο βγάζει στην επιφάνεια προκαταλήψεις, αλλά και γιατί δίνει την εικόνα πως ο ΛΟΑΤ κόσμος έχει τάσεις αντιδραστικού έως και μαζοχισμού ώστε να επιλέγει «συνειδητά» να κάθεται στο σκαμνί του απολογούμενου ενώ θα μπορούσε να ζήσει «ζωή χαρισάμενη» (όσο χαρισάμενη θα μπορούσε να είναι)!

Ξέρουμε που ζούμε και ξέρουμε τι ακούνε συχνά - πυκνά παιδιά και μεγάλοι, γενικά, σε ότι αφορά την ομοφυλοφιλία. Αυτόν τον αμαρτωλό, κακό, κατακριτέο και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, παράνομο τρόπο ζωής. Είναι διάχυτη η αηδία που εκφράζει ένας πατέρας ή ο κάθε πατέρας όταν λέει πως «αν ο γιος μου βγει πούστης θα τον αφαλοκόψω», στην λέξη «αφαλοκόψω» - που είναι ευγενική - μπορείτε να βάλετε κάποια άλλη ποτισμένη με την ίδια χροιά της αποστροφής. Είναι εξ ίσου διάχυτη και η αγωνία της κάθε μητέρας που στο βλαστάρι της αρέσει ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης ή η Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια ή ο κάθε ήρωας κινουμένων σχεδίων για τον οποίο υπάρχουν «αποχρώσες ενδείξεις» πως δεν είναι και τόσο στρέιτ όσο θα ήθελε. Παρόλα αυτά η σεξουαλικότητα στα κινούμενα σχέδια είναι τόσο απαρατήρητη έως και ανύπαρκτη ώστε ο καθένας θα μπορούσε να υποθέσει τα πάντα, αφού τίποτα δεν φαίνεται και τα πάντα υπονοούνται.

Αρκεί τίποτα να μην βγει στην επιφάνεια γιατί η σεξουαλικότητα και το σεξ έχουν καταντήσει μια άλλη - γνωστή - υστερία. Μόνο έτσι μπορώ να δικαιολογήσω μια άλλη υστερία με ήρωα κινουμένων σχεδίων. Αυτή την φορά πήρε σειρά ο Τεντέν, που μπορεί οι νεώτεροι να μην θυμούνται, αλλά ήταν ο αγαπημένος μου παιδί. Αμφισβητήθηκε πρόσφατα η σεξουαλικότητα (ποια σεξουαλικότητα;) του γιατί φορά φουφουλιαστά παντελόνια, έχει τσουλούφι και κάνει παρέα με έναν μεγαλύτερο του καπετάνιο! Οι Γάλλοι πνέουν τα μένεα γιατί είναι γαρ ο εθνικός τους ήρωας κινουμένων σχεδίων και φοβάμαι πως αν τραβήξει και άλλο το πράγμα σύντομα όλα τα κινούμενα σχέδια, ακόμα και τα πιο εμφανή στρέιτ και αθώα, θα μπουν στο μικροσκόπιο της λογοκρισίας.

Σειρά ποιος θα έχει μετά; Ο κακός λύκος και τα τρία γουρουνάκια; Αντί, λοιπόν, οι γονείς να ψάχνουν για «κακούς» στις παιδικές ιστορίες, γιατί δεν κοιτάνε την δική τους συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά τους; Να θυμούνται πως κάθε φορά που περνούν σ' ένα παιδικό μυαλό την σύνδεση ομοφυλοφιλία = αμαρτία, μπορεί να δημιουργούν ενοχές και άγχη σε έναν άνθρωπο που μεγαλώνοντας γίνει ΛΟΑΤ και δεν θα είναι από επιλογή ...; απλά προκύπτει!

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #51