Homotopia

Λεσβίες, gay, transexuals, transgenders, αμφισεξουαλικοί, ετεροφυλόφιλοι κλπ, κλπ, υπάρχουν παντού, ανήκουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλες τις επαγγελματικές τάξεις και ...; κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Αυτό είναι δεδομένο, όσο δεδομένη είναι και η γη πάνω στην οποία πατάμε και που συνεχώς περιστρέφεται περί τον εαυτό της (η φυσική ήταν το φόρτε μου στο σχολείο). Πριν αρχίσετε να ρωτάτε τι σχέση μπορεί να έχει η γη που γυρίζει με τις λεσβίες, για παράδειγμα, (περπατούν εδώ και αιώνες πάνω στην ίδια γη που πατάτε κι εσείς), θα έθετα το εξής ερώτημα: πόσες φορές έχετε δει κάποια στο δρόμο και σχολιάζετε «την βλέπεις αυτή; Είναι λεσβία!», όχι γιατί σας το έχει πει η ίδια, ούτε γιατί την γνωρίζετε προσωπικά, αλλά γιατί έτσι την κόψατε από το κοντό μαλλί, το μάγκικο περπάτημα, το φαρδύ παντελόνι ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Μαγκιά της και να είναι. Εσάς τι σας κόφτει;

Έρχονται στιγμές που προβληματίζομαι με την μανία να ξεμπροστιάζουμε με αυτό το παραφορεμένο «ο κόσμος το 'χει τούμπανο ...;» λες και είναι κοσμοϊστορικό το γεγονός. Λες και κάτι γίνεται. Λες και αυτό είναι το ζητούμενο, να μουρμουρίζουμε και σχολιάζουμε πίσω από πλάτες. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ιδιωτική του ζωή, πράγμα που με βρίσκει να συμφωνώ απολύτως. Διαφωνώ κάθετα, όμως, όταν προσπαθεί να προστατέψει το «ιδιωτικό του άβατο» με υποκρισία. Κυρίως όταν τέτοιες πράξεις προστασίας - τάχα μου - εφαρμόζονται από γνωστά και επώνυμα πρόσωπα της πολιτικής, καλλιτεχνικής ή άλλης VIP σκηνής. Η αναξιοπρέπεια είναι αναξιοπρέπεια και γίνεται έντονα αισθητή όταν αφορά γνωστά και επώνυμα πρόσωπα, τα οποία θα έπρεπε να δείχνουν μια άλλη συμπεριφορά που θα συνέβαλε στην κοινωνική ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.

Τέτοια υποκριτική συμπεριφορά μας γαργαλάει να την σχολιάσουμε και λειτουργεί σαν κίνητρο για outing, παρόλο που βασίζεται στην ίδια ανήλεη τακτική της δαιμονοποίησης. Μια τακτική που έχουμε, λίγο έως πολύ, βιώσει στο πετσί μας και η οποία χρησιμοποιείται ακόμα εναντίον κάθε διαφορετικού. Ένα άλλο που με προβληματίζει είναι πως σαν πρακτική τείνει να εκμεταλλεύεται τα συναισθήματα ομοφοβίας της κοινής γνώμης και ενδεχομένως τη δική μας εσωτερική ομοφοβία. Με παραπέμπει σε κάποιες άλλες εποχές που οι δοσίλογοι και καταδότες φόραγαν κουκούλα και έδειχναν με το δάκτυλο. Αλίμονο αν έδειχνε εσένα. Ήσουν χαμένος από χέρι.

Θα συμφωνήσω πως δεν μπορεί κάποιοι (γνωστοί) να τα έχουν όλα, να απολαμβάνουν «δημόσιες αρετές» και εμείς (οι άγνωστοι) να παλεύουμε για ισότητα, για δικαιώματα, για κοινωνική αναγνώριση και καταξίωση με το στίγμα των «ιδιωτικών βίτσιων» να συνοδεύει την κάθε δημόσια εμφάνιση μας. Κάπου ο αγώνας είναι άνισος κάτω από τέτοιες συνθήκες. Είναι λογικό να μας πιάνει το παράπονο και αυτό να μεταμορφώνεται σε μανία να ξεμπροστιάζουμε κάθ' ένα και κάθε μια για την οποία έχουμε ακούσει να κυκλοφορούν φήμες - που κάθε άλλο παρά φήμες είναι γιατί καπνός χωρίς φωτιά δεν υπάρχει - εφαρμόζοντας (κατ' ανάγκην) την ίδια ανήλεη τακτική της δαιμονοποίησης. Απομυθοποιώντας θώκους και αξιώματα, πρόσωπα κι ονόματα.

Αδιαφορώ για την υποκρισία σαν μέσο προστασίας της ιδιωτικής ζωής. Η αξιοπρέπεια, όμως, ουδέποτε με άφησε αδιάφορη ...;

Uncovered City, Στήλη "Altera Pars", τεύχος 20 - 21