Οι ντίβες της ζωής μας
Η Ακαδημία Κινηματογράφου περίμενε 82 συναπτά χρόνια για να δει πως η σκηνοθεσία δεν είναι μόνο ανδρική δουλειά. Φέτος, η Kathryn Bigelow έκλεψε κυριολεκτικά το Oscar από τα χέρια του Mr. "Avatar" Cameron και καιρός ήταν να αρχίσουν να γελάνε και τα δικά μας μουστάκια, αυτά που δεν έχουμε. Κάποτε έπρεπε να σπάσει αυτό το βαρετό κατεστημένο που ήθελε τις κυρίες να πρωταγωνιστούν και τους κυρίους να βρίσκονται πίσω από τις κάμερες δίδοντας εντολές και διαταγές με στέντορα φωνή. Εμείς, βέβαια, δεκαετίες τώρα, βλέπαμε τις κυρίες, τις πρωταγωνίστριες. Κάποιες από αυτές κατάφεραν να κλέψουν τις καρδιές μας και να γίνουν οι ντίβες της ζωής μας. Να γίνουν οι εικόνες με τις οποίες είχαμε ταυτιστεί στα πρώτα χρόνια της εφηβείας και στις μετέπειτα τρυφερές, ακόμα, ηλικίες.
Η βιομηχανία του θεάματος τραβά το μάτι και την προσοχή μας γιατί οι εικόνες χαράζουν την μνήμη σαν σημάδι ανεξίτηλο. Και μπορεί σήμερα αυτή η βιομηχανία να έχει κάνει άλματα τεχνολογίας, αλλά ακόμα τρέχουμε να δούμε κάτι αξέχαστα και παλιομοδίτικα φιλμς με πρωταγωνίστριες που σημάδεψαν τις προηγούμενες γενιές. Τότε που δεν υπήρχε ΛΟΑΤ κοινότητα, ούτε οργανώσεις ή κινήματα στην μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Υπήρχε μια μεγάλη ντουλάπα, που ζούσε μέσα από το θέαμα, δάκρυζε στις δραματικές σκηνές της Joan Crawford, λύσσαγε με την κακιασμένη Bette Davis ή καθόταν ώρες ατέλειωτες μπροστά στον καθρέφτη προσπαθώντας να μιμηθεί την αξέχαστη Lana Turner. Κάποια λεσβιακά στήθη της εποχής σίγουρα φούσκωναν καμαρωτά σε κάθε εμφάνιση της Marlene Dietrich με παντελόνια και τσιγάρο στο στόμα. Ενώ από κάποια άλλα έβγαιναν βαθιοί αναστεναγμοί στο άκουσμα της Judy Garland να σιγοτραγουδά το δακρύβρεχτο "Man Who Got Away". Δεν είναι τυχαίο που ο ξεσηκωμός του Stonewall ξεκίνησε την ημέρα της κηδείας της Garland.
Οι παραπάνω ντίβες τολμούσαν, έστω και μέσα από το σελουλόιντ να αμφισβητήσουν τους ρόλους των φύλων, έτσι όπως επικρατούσαν εκείνη την εποχή και που ήθελαν την γυναίκα αδύναμη, υποταγμένη και εξαρτημένη από τον αρσενικό πρωταγωνιστή της παράστασης. Μια αυτάρκης γυναίκα και κυρία της ζωής της ήταν σοκ για τα τότε δεδομένα, αλλά και το καλύτερο άλλοθι για να ξεφύγουμε από την αστυνόμευση που επέβαλαν η ηθική (εδώ γελάμε) και η ετεροκανονικότητα. Έπαιρνε η πρωταγωνίστρια την ζωή της στα χέρια, παίρναμε κι εμείς την δική μας στα δικά μας χέρια και μαζί με αυτήν την διαφορετική μας σεξουαλικότητα ή το άλλο μας φύλο, αυτό που ζούσε μέσα στην ψυχή και ήταν διαφορετικό από το σώμα μας.
Σκηνή στη σκηνή κτίζαμε την δική μας υπόσταση, επαναστατώντας πότε σιωπηρά και πότε πιο έντονα σε όλα αυτά που μας ήθελαν στην αφάνεια και στο σκοτάδι. Ανοίξαμε αυτή την μεγάλη ντουλάπα και σκάσαμε δειλά μύτη. Είχαμε, εξάλλου, μπαφιάσει από την πολύ ναφθαλίνη και το ανάλογο σκωροκτόνο. Κάπου μας ακούω να φωνάζουμε αυτό το αμίμητο «Μπουρλότο!» σαν σύγχρονες Σαπφώ Νοταρά!