Θα ξεκινήσω λέγοντας πως δεν είμαστε απλά «καθημερινές λεσβίες», όπως δεν είμαστε οι «λεσβίες του Σαββατοκύριακου» ή «των αργιών». Είμαστε λεσβίες που φροντίζουμε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας όπου και να βρισκόμαστε, πάντα, ακόμα και μέσα από την συμμετοχή μας στα διάφορα κινήματα κοινωνικής αμφισβήτησης, τις φεμινιστικές ομάδες, αλλά και τις διάφορες γκέι ομάδες και το ευρύτερο ΛΟΑΤ κίνημα.

Η ορατότητα και η καθημερινή μας παρουσία, αυτό που απολαμβάνουμε σήμερα, ήλθε μέσα από καθημερινούς αγώνες. Από το ΑΚΟΕ και την ΕΟΚ φτάσαμε στην ΛΟΑ και την ΟΛΚΕ και πρόσφατα στην ΛΟΘ, την οποία και χαιρετίζουμε με χαρά μιας και αποτελεί άλλη μια κατάκτηση εκτός Αθηνών. Συνάμα αποτελεί άλλο ένα βήμα προς την ορατότητα της λεσβιακής ταυτότητας και περηφάνιας.

Είναι γεγονός πως ανέκαθεν οι λεσβίες αναζητούσαν τον δικό τους χώρο μέσα στο ευρύτερο ΛΟΑΤ κίνημα, όπως γεγονός είναι πως κατακτήθηκε. Το «Λ», που χαρακτηρίζει τις λεσβίες, φαίνεται, υπάρχει και φιγουράρει πια στο όνομα των ομάδων και των οργανώσεων που απαρτίζουν το ΛΟΑΤ κίνημα. Αλλά τι σημαίνει να είσαι λεσβία στην καθημερινότητα, πέρα από το ότι έχεις ομοερωτικό σεξουαλικό προσανατολισμό;

Σημαίνει να διεκδικείς καθημερινά τα κομμάτια της ταυτότητας σου μέσα στην οικογένεια, στον χώρο εργασίας, στον φιλικό περίγυρο, αλλά και μέσα από την παρέα με άλλες λεσβίες, γκει φίλους ή διαφυλικά πρόσωπα.

Σημαίνει να καταρρίπτεις αυτή την κακόγουστη εικόνα που σε θέλει λιγότερο γυναίκα γιατί αγαπάς γυναίκες.

Σημαίνει να διεκδικείς την ίση μεταχείριση και να απαιτείς την κατάργηση των διακρίσεων.
Σημαίνει να μπορείς να βγαίνεις ανοικτά στον χώρο της εργασίας σου ή στην εργασιακή αγορά, χωρίς να φοβάσαι τον χλευασμό του συναδελφικού περιβάλλοντος ή (στην χειρότερη περίπτωση) την απόλυση σε καιρό οικονομικής κρίσης, όπου πάλι πλήττεται η γυναίκα (άσχετα από τον σεξουαλικό της προσανατολισμό). Μπορεί ο 3304/2005 να έχει από καιρό θεσπιστεί αλλά, από τα όσα δείχνει το πρόσφατο Ευρωβαρόμετρο, στην ουσία δεν εφαρμόζεται εφόσον δεν έχουμε εμείς φροντίσει να καταγγέλλουμε τον ρατσισμό που υφιστάμεθα.

Σημαίνει, να απαιτείς από το Κράτος και τους διάφορους φορείς να όχι μόνο να αναγνωρίσουν, αλλά και να κατοχυρώσουν την σχέση σου. Αυτό μπορεί να είναι πρακτικό θέμα που ορίζει ψυχρά την νομική σχέση ανάμεσα σε δύο πρόσωπα, αλλά γίνεται ουσιαστικό αν σκεφτούμε πόσες «τρύπες» έχει η σχέση με την γυναίκα με την οποία βιώνουμε την κάθε μέρα μας. Η φορολογία, η κοινωνική ασφάλιση, η δυνατότητα κληρονομιάς και η διεκδίκηση των περιουσιακών στοιχείων σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης, αποτελούν για άλλα ζευγάρια κάτι το δεδομένο, όχι για τα λεσβιακά.

Παράλληλα, το δικαίωμα στην μητρότητα και τεκνοθεσία παραμένει ακόμα Γόρδιος Δεσμός για την λεσβία που θα το απαιτήσει κατά μονάδα και χωρίς τα «συνήθη ψέματα» που αναγκαζόμαστε ακόμα να ψελλίζουμε στους σχετικούς δημόσιους φορείς.

Σημαίνει να απαιτείς από το Κράτος, που συντηρείς με την φορολογία σου, ίση μεταχείριση στο Σύστημα Υγείας. Είναι τραγικό σήμερα ακόμα και μια απλή επίσκεψη ρουτίνας σε γυναικολόγο να μας προβληματίζει αν θα πούμε ή αν δεν θα πούμε ανοικτά τον σεξουαλικό μας προσανατολισμό.

Μπορεί να σας φανεί ανέκδοτο αυτό που θα σας διηγηθώ, αλλά συνέβει στην πραγματικότητα. Απλή ανωμαλία στον κύκλο περιόδου αντιμετωπίστηκε από γυναικολόγο με την εξής απάντηση: «Κάνε ένα παιδί να βρεις την υγεία σου!».

Όλα αυτά τα καθημερινά, που πραγματικά έχετε ακούσει να ζητάμε και θα τα συζητάμε άπειρες φορές, αποτελούν έναν διαρκή και καθημερινό αγώνα στο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια μας ως πολίτισσες αυτής της χώρας.

Για την Εκδήλωση - Συζήτηση "Λεσβιασμός στην Καθημερινότητα" που διοργάνωσε η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) στις 25/01/2010 στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 15, Εξάρχεια)

Όλα τα 'χε η Μαργιωρή ο φερετζές της έλειπε!!! Στην επίσημη ιστοσελίδα, που διατηρεί η Vodafone UK στο Twitter, αναρτήθηκε σχόλιο που υποδηλώνει ευθαρσώς πως η εν λόγω εταιρία «βαρέθηκε να ασχολείται με βρωμοπούστηδες και προτιμά τα κυνηγόσκυλα»!

Όπως ήταν φυσικό, ξεσηκώθηκε θύελλα διαμαρτυριών και η πολύ «θαρραλέα» εταιρία κινητής τηλεφωνίας αφαίρεσε μεν το πολύ «ευγενικό» της σχόλιο, αλλά ήταν αργά γι' αυτήν. Το σχόλιο είχε ήδη ...; σαλπάρει σε διάφορα μπλογκς και ιστοσελίδες του διαδικτύου. Υπήρξε και μια δόση υποψίας ότι ίσως η ιστοσελίδα να είχε πέσει θύμα χάκερ, αλλά η εταιρία - στην προσπάθεια της να μαζέψει τα ασυμμάζευτα - αιτιολόγησε το «ατυχές» συμβάν σαν σχόλιο «ανόητων» υπαλλήλων της που «κατά λάθος» βγήκε προς τα έξω.

Τι σικ συμπεριφορά σε μια μερίδα του πελατολογίου της! Εύγε!

http://news.pinkpaper.com/NewsStory.aspx?id=2369

Απαραίτητη προϋπόθεση για την ένταξη μιας χώρας στα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα είναι πλέον η άρση όλων των διακρίσεων από την εθνική της νομοθεσία και ιδιαίτερα η μέριμνα ώστε να παρέχεται απόλυτη προστασία στα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Αυτό ορίζει πρόσφατη απόφαση των μελών της Ευρωπαϊκής Βουλής όπου καλεί Κροατία, Μακεδονία και Τουρκία να αποδείξουν εμπράκτως ότι εναρμονίζουν ανάλογα την νομοθεσία τους με το Κοινοτικό Δίκαιο και πως συμμορφώνονται με όλες τις σχετικές οδηγίες. Μάλιστα, η παροχή ίσης προστασίας κατά των διακρίσεων θεωρείται μη διαπραγματεύσιμη με δεδομένο ότι οι τρεις παραπάνω χώρες δέχονται έντονη κριτική για την κατάσταση που επικρατεί, εφόσον τα κριτήρια ένταξης δεν είναι απλά σαφή αλλά απαιτούν την προστασία των μειονοτήτων και ειδικά των διακρίσεων που γίνονται λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού.

Ειδικότερα, το Ευρωκοινοβούλιο έχει ασκήσει αρκετές φορές κριτική κατά της Κροατίας τόσο με αφορμή την ντε φάκτο απαγόρευση του Zagreb Pride όσο και για την συστηματική αδιαφορία που δείχνει στην ενσωμάτωση της αντιρατσιστικής νομοθεσίας στο εθνικό της δίκαιο.

Προβληματισμό αλλά και βαθιά σκέψη δημιουργεί η νομοθεσία που ισχύει αυτή την στιγμή στην Τουρκία. Οι καταγγελίες συνεχώς πληθαίνουν, ενώ η χώρα έχει εξαπολύσει πογκρόμ κατά λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και διαφυλικών προσώπων, σέρνοντας τα στα δικαστήρια με συνεπακόλουθο να υφίστανται συστηματικό εξευτελισμό.

Ειδική περίπτωση αποτελεί η γειτονική μας Μακεδονία, η οποία είχε κλιθεί να συμμορφώσει ανάλογα την νομοθεσία της θεσπίζοντας αντιρατσιστικούς νόμους. Τουναντίον η χώρα αποφάσισε πρόσφατα να αναθεωρήσει τους νόμους της και να «παραλείψει» την οποιαδήποτε μνεία στον όρο «σεξουαλικός προσανατολισμός» με το πρόσχημα πως οι ΛΟΑΤ προστατεύονται κάτω από την πρόβλεψη «άλλοι λόγοι», την οποία, φυσικά, μπορεί να επικαλεστεί ο οποιοσδήποτε θεωρεί ή πιστεύει πως υφίσταται διακρίσεις.

Σαφής, ως προς αυτό, ήταν και η παρέμβαση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η ασάφεια του όρου «άλλοι λόγοι» δημιουργεί κενό νόμου και η μη ρητή αναφορά στον όρο «σεξουαλικός προσανατολισμός» δεν δημιουργεί κλίμα ισοπολιτείας. Τα θεμελιώδη δικαιώματα είναι συγκεκριμένα, καταγεγραμμένα και δεν αφήνουν χώρο για την παραμικρή απόκλιση.

Μοντέλο, μέσα σε όλη αυτή την προβληματική κατάσταση, αποτελεί η Αλβανία. Η χώρα όχι μόνο θέσπισε αντιρατσιστική νομοθεσία, αλλά αναφέρει σαφέστατα την προστασία που παρέχει τόσο σε σεξουαλικό προσανατολισμό όσο και σε ταυτότητα φύλου, μεταξύ άλλων. Θετικό είναι το γεγονός πως τα μέτρα αυτά υποστηρίχτηκαν από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα, ψηφίστηκαν ομόφωνα από τα μέλη της Βουλής (71 υπέρ - 0 κατά) και δίδουν πλέον σαφέστατο προβάδισμα στην ένταξη της Αλβανίας στην Ε.Ε. Ενδέχεται, μάλιστα, να δούμε και την επέκταση του πολιτικού γάμου ώστε να κατοχυρώνονται τα ομοερωτικά ζευγάρια, σύμφωνα με δηλώσεις που είχε κάνει ο Μπερίσα το καλοκαίρι του 2009.

Ερχόμαστε, τώρα, σε ένα άλλο ακανθώδες ζήτημα, αυτό της κοινής αναγνώρισης της εθνικής νομοθεσίας των μελών της ΕΕ. Αφενός μεν η κατοχύρωση των ομοερωτικών ζευγαριών άπτεται στην κρίση της κάθε χώρας, αφετέρου εντοπίζονται κάποιες ασυμφωνίες σε ότι αφορά την αναγνώριση του Οικογενειακού Δικαίου από την μια χώρα στην άλλη.

Καλείται πλέον η Κομισιόν να «βγάλει τα κάστανα από την φωτιά» ώστε να υπάρξει μια κοινή αποδοχή της εθνικής νομοθεσίας της εκάστοτε χώρας σε όλο το εύρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό σημαίνει την ομόφωνη αποδοχή από όλες τις χώρες - μέλη της Ένωσης (που είναι 27 μέχρι στιγμής). Δυστυχώς, ακόμα και στους κόλπους της ΕΕ υπάρχουν χώρες με βαθιά ομοφοβική πολιτική σκέψη, παράδειγμα, οι Λετονία, Λιθουανία και Πολωνία, ή χώρες που εναρμόνισαν κουτσά - λειψά την νομοθεσία τους, παράδειγμα, η Ελλάδα με το ρατσιστικό Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης και την κατάφωρη διάκριση κατά των ζευγαριών του ίδιου φύλου.

Μέχρι στιγμής (η Κομισιόν) αρκείται να παροτρύνει τα μέλη της, με θεσμοθετημένο γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης για τα ομοερωτικά ζευγάρια, να αναγνωρίσουν τις αντίστοιχες θεσμοθετήσεις άλλων χωρών - μελών. Παράλληλα, οι αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου προωθούνται σε Κομισιόν, Συμβούλιο της Ευρώπης και στην εκάστοτε Κυβέρνηση των χωρών - μελών για μελέτη και υποβολή προτάσεων.

Το θετικό, βέβαια, είναι πως γίνονται αλλαγές στις νομοθεσίες με αποτέλεσμα να δημιουργείται καθεστώς ισονομίας και ισοπολιτείας και να βελτιώνεται η ποιότητα της ζωής των ΛΟΑΤ σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το αρνητικό είναι πως δεν υπάρχει πλήρης εναρμόνιση της νομοθεσίας σε όλες τις χώρες της ΕΕ με αποτέλεσμα η ελεύθερη διακίνηση πολιτών να μην είναι τόσο ελεύθερη όσο θα θέλαμε όσον αφορά τα ζευγάρια του ίδιου φύλου ή να γίνεται «επιλεκτικά». Και αυτό δημιουργεί προβλήματα.

Αναζητώντας νεότερα για την κατάσταση των γάμων μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου στις ΗΠΑ, βρήκα μερικά ιδιαίτερα ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία.

Συγκεκριμένα:
Το 41% των αμερικανών υποστηρίζει τον γκέι γάμο
Το 49% είναι αντίθετο και
Το 10% δεν έχει ακόμα αποφασίσει.

Τα τελευταία 20 χρόνια αυξήθηκε ο αριθμός των υποστηρικτών κατά 1% ετησίως και ενδέχεται μέχρι το 2012 ο γκέι γάμος να υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των αμερικανών.

Νόμιμοι, μέχρι στιγμής, είναι οι γάμοι σε:
Μασαχουσέτη (2004)
Κονέκτικατ (2008)
Αϊόβα (2009)
Βερμόντ (2009)
Νιου Χάμσαϊρ (2010)
Ουάσινγκτον (Μάρτιος 2010)

Αναγνωρίζονται οι γάμοι που έχουν τελεστεί σε άλλη πολιτεία σε Νέα Υόρκη και Καλιφόρνια - αφορά γάμους που έγιναν πριν περάσει η Πρόταση 8.

Επιπροσθέτως:
Η Νέα Υόρκη συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο αριθμό ομοερωτικών ζευγαριών (47.000), το Σαν Φρανσίσκο συγκεντρώνει το 15,4% του ΛΟΑΤ πληθυσμού (μεγαλύτερο ποσοστό) σε αντίθεση με το Ντιτρόιτ που συγκεντρώνει μόλις το 1,5%.

Πηγή: http://www.gaycoupleslawblog.com/2010/01/articles/marriage/gay-marriage-facts-and-resources/

Βάσει του Οικογενειακού Δικαίου, που ισχύει στις ΗΠΑ, ο γάμος πάει χέρι-χέρι με πάρα πολλά δικαιώματα, τα οποία έχουν δοθεί απλόχερα στα ετερόφυλα ζευγάρια. Το οξύμωρο, τουλάχιστον στον μικρό κατάλογο που διάβασα, είναι πως τα περισσότερα (δικαιώματα) αφορούν περιπτώσεις που το ζευγάρι δεν είναι μαζί!

Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ:
http://www.pamshouseblend.com/diary/15187/2-months-into-nh-marriage-law-going-into-effect-the-fight-now-goes-to-the-polls

Ρίξτε μια ματιά στο "Congratulations on your marriage". Κάτω- κάτω υπάρχει το εξής σχόλιο:
NOTE: ALL OF THE ABOVE ARE RESERVED ONLY FOR UNIONS THAT CONSIST OF ONE MAN AND ONE WOMAN.
THE RIGHTS OF SAME-SEX COUPLES ARE LISTED ON THE BACK OF THIS CARD.
Νομίζω πως τα λέει όλα!

Είναι τραγικά αυτά που συμβαίνουν στην Αφρική όσον αφορά θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και, ειδικότερα, των ομοφυλόφιλων, με το πρόσχημα του ελέγχου της μετάδοσης του HIV και της προστασίας της «παραδοσιακής οικογένειας» από ένα «ξενόφερτο» και «αφύσικο» προϊόν των «αποικιοκρατικών τάσεων» των Δυτικών: την ομοφυλοφιλία. Δεν πρόκειται για άλλη μια θεωρία συνομωσίας, αλλά για το θλιβερό αποτέλεσμα της μισαλλοδοξίας και της έλλειψης σεβασμού απέναντι στις ατομικές ελευθερίες.

Ακόμα πιο τραγικό είναι πως με το πρόσχημα των μέτρων προστασίας δεν ποινικοποιείται μόνο η ελευθερία στην σεξουαλική έκφραση, αλλά γίνεται και ένα πισωγύρισμα σε κάποιες άλλες εποχές όπου στήνονταν λαϊκά δικαστήρια. Σήμερα, ο νομοθέτης έρχεται δια νόμων και ροπάλου να επιβάλλει πως οι άνθρωποι στην Αφρική θα κάνουν έρωτα, βάζοντας «φύλο» και «ταμπέλες» σ' αυτόν (τον έρωτα) και στέλνοντας στο πυρ το εξώτερον όλες τις υπόλοιπες εκφράσεις και εκφάνσεις του.

Η ομοφυλοφιλία θεωρείται ποινικό αδίκημα από τον Αύγουστο 2009 στο Μπουρούντι. Οι λεσβίες και οι γκέι της χώρας θα φυλακίζονται χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Προτεινόμενος νόμος στην Ουγκάντα όχι μόνο ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία, αλλά αρχικά πρότεινε και την ποινή του θανάτου. Η παγκόσμια κατακραυγή και οι πιέσεις για διακοπή της ανθρωπιστικής βοήθειας από τους «αποικιοκράτες δυτικούς λαούς» ανάγκασε τους εκεί νομοθέτες να υπαναχωρήσουν αλλάζοντας την θανατική ποινή σε ισόβια κάθειρξη. Το σωφρονιστικό σύστημα αναλαμβάνει την «αποκατάσταση» του σεξουαλικού τους προσανατολισμού προς την «ορθή» ετεροκανονικότητα. Άγνωστο το πώς επανέρχεται μια σεξουαλικότητα όταν είσαι δια βίου στην φυλακή, αλλά εδώ μπορούμε να φανταστούμε τι έχουν να αντιμετωπίσουν.

Η ιδέα και μόνο προκαλεί ανατριχίλες στην ραχοκοκαλιά και ακόμα περισσότερες το γεγονός πως φίλοι και συγγενείς έρχονται αντιμέτωποι με τριετή φυλάκιση αν δεν καταδώσουν τον ομοφυλόφιλο. Το εξωφρενικό είναι πως αντιμέτωποι με τον νόμο έρχονται και οι ουγκαντιανοί που βρίσκονται ή ζουν στο εξωτερικό. Άγνωστο το πώς θα τους εντοπίσουν.

Στην Ρουάντα, η ομοφυλοφιλία δεν αποτελούσε μέχρι πρότινος ποινικό αδίκημα. Οι ιθύνοντες ή, τουλάχιστον, κάποιοι από αυτούς είχαν την ευγενή σκέψη να αλλάξουν το καθεστώς που υπήρχε. Πρότειναν, λοιπόν, τροποποίηση του άρθρου 217 του Ποινικού Κώδικα τιμωρώντας με έως 10 χρόνια φυλάκιση και βαρύ χρηματικό πρόστιμο, λεσβίες, ομοφυλόφιλους, αμφισεξουαλικούς, διαφυλικούς, ακτιβιστές και μη, καθώς και όσες μη κυβερνητικές οργανώσεις υπεράσπιζαν τα δικαιώματα τους. Αιτία: προωθούν και προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν το (αθώο) κοινό σε θέματα ομοερωτικού σεξουαλικού προσανατολισμού. Την τελευταία στιγμή και ευτυχώς, επικράτησε η φωνή της λογικής και απεσύρθη η επίμαχη τροπολογία γιατί ερχόταν σε αντίθεση με την Διεθνή Σύμβαση των Ατομικών Δικαιωμάτων και τα άρθρα 16 και 26 του ΟΗΕ για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα.

Θολό είναι το τοπίο για την προτεινόμενη αντι-γκέι νομοθεσία σε Κένυα και Τανζανία. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής και ας ελπίζουμε πως η νέα χρονιά δεν επιφυλάσσει τα χειρότερα σε αυτές τις δύο χώρες.

Τέλος, να τονίσουμε ότι 77 χώρες στον κόσμο ποινικοποιούν την ομοφυλοφιλία.

City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #65

Κάθε φορά που ακούω για τις παιδεραστικές δραστηριότητες ιερέων, όπως οι πρόσφατες της Καθολικής Εκκλησίας της Ιρλανδίας, μου έρχεται μια πικρή γεύση στο στόμα σκέτο δηλητήριο. Είναι μερικοί άνθρωποι, σκέφτομαι, που καλύτερα να μην γίνονται ιερείς παρά να μπλέκουν στη δύνη τέτοιων εξευτελισμών. Αυτό που πραγματικά μου έχει προκαλέσει έκπληξη είναι πως αμέσως μετά βγαίνει κάποιος εκπρόσωπος του Βατικανού να κεραυνοβολήσει την ομοφυλοφιλία, σα να φταίει αυτή η κακούργα για τα όσα αίσχη γίνονται. Σίγουρα θα πληροφορηθήκατε, όπως κι εγώ άλλωστε, ότι δεν έχουμε θέση στην βασιλεία των Ουρανών. Θα σας εξομολογηθώ κάτι. Ποσώς με ενδιαφέρει και ούτε μ' αφορά να κερδίσω την όποια βασιλεία των Ουρανών. Την βασιλεία της Γης θέλω, αλλά δεν την βλέπω να έρχεται!

Δυστυχώς, από την μέχρι τώρα πείρα μου και μέσα από ατέρμονες συζητήσεις, έχω καταλάβει πως κάποιος γκέι κόσμος τείνει ν' αποσυνδέει την θρησκεία από την εκκλησία, ενώ στην ουσία το τι λέει η εκκλησία και οι εκάστοτε εκπρόσωποι της, ταυτίζεται με τα όσα πρεσβεύει η Θρησκεία γενικά. Καλώς ή κακώς, η εκκλησία ούτε θέλει ν' ακούσει για την ομοφυλοφιλία αλλά, από την άλλη μεριά, δεν αποστρέφεται τους ομοφυλόφιλους γιατί τρέφει ελπίδες πως θα τους «θεραπεύσει» και «απαλλάξει» από τις κακές τους συνήθειες. Αυτό, ομολογουμένως, το θεωρώ πολύ ενοχλητικό και προκλητικό ταυτόχρονα. Θα προτιμούσα η εκκλησία να ασχολείται με τα του οίκου της παρά να παρεμβαίνει στο τι κάνω στον δικό μου οίκο.

Ο χριστιανισμός μπορεί να χρησιμοποιεί συνέχεια την λέξη «αγάπη», στην ουσία όμως δείχνει να τρέφει απέραντο μίσος για όποιον δεν εφαρμόζει κατά γράμμα τις χριστιανικές προσταγές. Οι ομοφυλόφιλοι γίνονται τα πιο εύκολα θύματα αυτής της ιδεολογίας και καλύτερα να πάψουμε να εθελοτυφλούμε μπροστά στο πασιφανές: η εκκλησία και ο χριστιανισμός όχι μόνο αρέσκονται να μας απορρίπτουν ως ύπαρξη, αλλά και ασκούν καθήκοντα επικριτή στην προσπάθεια να μας υποβιβάσουν σε επίπεδο ζώου.

Κατανοώ πως ο τρόπος σκέψης μου, ενδεχομένως να ενοχλεί κάποιους θρησκευόμενους, αλλά θα ήταν καλύτερο να δουν την σκληρή πραγματικότητα της θρησκείας που υποστηρίζουν. Μιας ομοφοβικής θρησκείας που τείνει να εμφυσά το μίσος στους πιστούς της γιατί το μοναδικό μας αμάρτημα (τουλάχιστον δεν έχει τίποτα άλλο να μας προσάψει) είναι πως είμαστε γκέι, λεσβίες, διαφυλικά πρόσωπα κ.ο.κ.

Θα ήθελα να δώσω και μια άλλη διάσταση εδώ χωρίς να προσβάλλω κανενός το θρησκευτικό συναίσθημα: τι μας ενδιαφέρει περισσότερο; Να κατακτήσουμε δικαιώματα ή να τα πηγαίνουμε καλά με τον Θεό που πιστεύουμε; Αν θέλουμε το πρώτο, καλύτερα να περνάμε από κρησάρα τα όσα πρεσβεύουν οι εκάστοτε ιεροί πατέρες της οποιασδήποτε Εκκλησίας. Αν προτιμούμε το δεύτερο, θα προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε την ομοφοβία που τρέφουν οι ιερείς απέναντι μας για να τηρήσουμε κάποια (έστω στοιχειώδη) προσχήματα. Καλύτερα να κοιτάξουμε τις όποιες ανασφάλειες και ενοχές μας προκαλεί ο ομοερωτικός σεξουαλικός μας προσανατολισμός, παρά να προσπαθούμε να βρούμε λύτρωση σε μια ανώτερη δύναμη, οι εκπρόσωποι της οποίας θέλουν να μας ψυχανεμίζουν με θεραπείες διαφόρων ειδών και ποιοτήτων.

Φωτιές πάει ν' ανάψει πάλι το ΕΣΡ στο νέο σίριαλ του Παπακαλιάτη. Ενόχλησε, λέει η καταγγελία, επίμαχη σκηνή με έναν από τους πρωταγωνιστές να ...; αυνανίζεται! Παλαιότερα και σε άλλο σίριαλ του ίδιου δημιουργού, είχε ενοχλήσει ένα φιλί μεταξύ ανδρών. Τς τς τς κοίτα να δεις πράγματα! Σε μέγα παιδαγωγό τείνει να εξελιχτεί η σύγχρονη ελληνική τηλεόραση, την στιγμή που αυτό το ρημάδι το βιβλίο της Σεξουαλικής Αγωγής δεν ξέρουμε αν θα διδαχτεί η όχι και αν βρίσκεται ή όχι στα συρτάρια των εκπαιδευτικών. Το κενό ανέλαβε να καλύψει το ΕΣΡ επαναφέροντας εις την τάξη το άναρχο φιλοθεάμον κοινό. Μόνο στρέιτ φιλιά επιτρέπονται, ενώ όλα τα υπόλοιπα (τα πιο πικάντικα) πρέπει να γίνονται με σβησμένα τα φώτα και ει δυνατόν με τον ήχο στο mute . Άντε μετά να έχεις ρομαντική διάθεση όταν με τόσο πήχτρα σκοτάδι αναρωτιέσαι από πού θα σου πεταχτεί κανένα βαμπίρ! 

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού το GLAAD , κάτι σαν το ΕΣΡ με πολύ γκέι διαθέσεις, έχει καταντήσει πονοκέφαλος σε παραγωγούς και συντελεστές τηλεοπτικών σειρών που, για να μην μείνουν στην ίδια τάξη, πρέπει να έχουν γκέι και λεσβίες χαρακτήρες. Μοναδική εξαίρεση παραμένουν ακόμα οι σειρές επιστημονικής φαντασίας ίσως γιατί η ανθρωπότητα επιθυμεί διακαώς να δείξει ένα καλό πρόσωπο και χαρακτήρα στα όποια εξωγήινα όντα έρχεται σ' επαφή. Δεν αναφέρομαι στις σειρές Dr . Who και Torchwood , αλλά σε κάτι άλλες που μέσα σε κλάσματα του λεπτού βρίσκεσαι από την γη σε άλλο γαλαξία χωρίς να έχεις ούτε οδοντόβουρτσα στην κωλότσεπη. 

Στις πρόσφατες είναι η σειρά Modern Family που βλέπει με σατιρικό μάτι τρεις διαφορετικές οικογένειες. Το ένα ζευγάρι έχει πολλά παιδιά από διαφορετικούς γάμους, το άλλο έχει διαφορά ηλικίας και το τρίτο είναι γκέι και έχει τεκνοθετήσει ένα βιετναμεζάκι την Λίλι. Μια τρελή καθημερινότητα τόσο δροσερή που είναι αδύνατον να την αγνοήσεις. 

Πρόσφατη είναι και η σειρά FlashForward με αρκετό μυστήριο και προεκτάσεις θρίλερ. Εδώ το FBI καλείται ν' ανακαλύψει την αιτία ενός παγκόσμιου black out όπου όλος ο κόσμος έχει λιποθυμήσει για ένα λεπτό και όταν συνέρχεται ξέρει τι θα συμβεί σε ένα εξάμηνο. Η σειρά έχει έναν λεσβιακό χαρακτήρα, την ταλαντούχα ειδική αναλύτρια του FBI Τζάνις Χωκ. 

Πρωταγωνιστικό ρόλο στην γνωστή σειρά Law and Order SVU , που έχει αισίως φτάσει τις 11 σεζόν, είναι ο ανοικτά γκέι B . D . Wong , που υποδύεται τον εγκληματολόγο ψυχίατρο Τζωρτζ Χουάνγκ. Ο B . D . Wong ζει εδώ και χρόνια μαζί με τον σύντροφο του και τον γιο τους. Θεωρείται, μάλιστα, gay icon στην Αμερική σε σημείο που ο «Μήνας ΛΟΑΤ Ιστορίας» του έχει αφιέρωμα στις 31 Οκτωβρίου. 

Επίσης, συζητιέται σοβαρά το L Word να γίνει ριάλιτι με λεσβίες ή κάτι τέτοιο με τίτλο: "THE REAL L WORD: Los Angeles" που θα καταγράφει την ζωή και την καθημερινότητα διαφόρων λεσβιών της Ανατολικής Ακτής. 

Άλλη χώρα, άλλη νοοτροπία, άλλη τηλεόραση. Τίποτα δεν γίνεται κρυφά ή στο σκοτάδι. Οι σειρές μεταδίδονται ώρες υψηλής ακροαματικότητας και όχι μετά τα μεσάνυχτα όπως έγινε εδώ με το Queer as Folk και πρόσφατα με το L Word . Το ΕΣΡ δεν καραδοκεί. Είπαμε άλλη χώρα, άλλη νοοτροπία!

Ένα σωστά δομημένο Κράτος οφείλει να βάζει τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ προσώπων στις προτεραιότητες του. Τι γίνεται, όμως, όταν υπάρχουν άλλα πιο φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν, π.χ. θέματα που άπτονται της οικονομίας, των εργατικών, των διαφόρων τρομοκρατικών επιθέσεων, του μεταναστευτικού ή της κατάστασης που βρίσκεται το δημόσιο σύστημα υγείας; Μπορούμε να απαιτήσουμε η ήδη βεβαρημένη ατζέντα να περιλαμβάνει και τα δικά μας ζητήματα;

Προφανώς, θα έλεγα κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου, από τις προτεραιότητες που τίθενται επί τάπητος μπορούμε να καταλάβουμε και τις βουλές του εκάστοτε πολιτικού κόσμου, που πάντα τάσσεται υπέρ της πλειοψηφίας. Μιας πλειοψηφίας που δεν χρειάζεται να ανησυχεί για το ποιος θα κληρονομήσει το από κοινού αποκτηθέν σπίτι, για παράδειγμα, ή για το σοβαρό (κτύπα ξύλο) πρόβλημα υγείας που ενδεχομένως παρουσιάσει η/ο σύντροφος. Αυτά είναι θέματα που λύνονται απλούστατα με το Οικογενειακό Δίκαιο και πιο ειδικά, με έναν γάμο. Ήτοι με την εφαρμογή των κανόνων του ετεροσεξιστικού συστήματος όταν ο ΛΟΑΤ κόσμος δεν αναγνωρίζεται από αυτό.

Αυτές ακριβώς οι διακρίσεις κάνουν απλά θέματα να φαίνονται περίπλοκα. Ζητάμε ισότητα 100% και αυτό μπορεί να φαίνεται από εγωιστικό έως και παιδιάστικο στα μάτια της πλειοψηφίας, αλλά μας είναι αδύνατον να συναινέσουμε περισσότερο στην φιλοσοφία «των ζητημάτων που πέφτουν κάτω από το τραπέζι». Όπως, μας είναι αδύνατον να υποταχτούμε στο παιγνίδι των πολιτικών υποσχέσεων και της αφερεγγυότητας. Παράλληλα, δεν αδιαφορούμε για το τι συμβαίνει γύρω μας. Φυσικά και μας ενδιαφέρει η οικονομική κρίση από την στιγμή που μπορεί να βρεθούμε χωρίς δουλειά από την μία μέρα στην άλλη. Φυσικά και μας ενδιαφέρει ένα καλύτερο σύστημα υγείας και, το βασικότερο, να μπορούμε να πάρουμε ουσιαστικές αποφάσεις για την υγεία της/του συντρόφου μας σε κάποια δύσκολη στιγμή ως αναγνωρισμένοι συγγενείς. Φυσικά και μας ενδιαφέρουν θέματα εσωτερικής ασφάλειας και πολιτικής. Κάποτε ο κόσμος κοιμόταν στις αυλές με τις πόρτες ξεκλείδωτες, ενώ σήμερα οι πόρτες και οι κλειδαριές ασφαλείας είναι must για τα περισσότερα νοικοκυριά.

City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #62

Αυτό ακριβώς μου ήλθε στο μυαλό μόλις διάβασα ότι συζητήθηκε στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής η πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ σχετικά με το Σύμφωνο Συμβίωσης που θα περιλαμβάνει και τα ομόφυλα ζευγάρια. Βουλευτές και βουλευτίνες απέδειξαν για άλλη μια φορά πόσο βραχυπρόθεσμη μνήμη έχουν είτε ξεχνώντας τι ισχύει με βάση το Οικογενειακό Δίκαιο και το πρόσφατο Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, είτε κάνοντας πως έχουν ξεχάσει κάποιες υποσχέσεις περασμένων ετών. Υποσχέσεις που απλόχερα μας προσφέρουν στην πρώτη ευκαιρία. Βλέπετε, οι προεκλογικές υποσχέσεις δεν θεωρούνται κάτι σαν «ο λόγος μου συμβόλαιο», ούτε αναγνωρίζονται μετά την απομάκρυνση μας από την εκάστοτε κάλπη.

Την συζήτηση στην Επιτροπή συντόνισαν τέσσερα εξέχοντα πρόσωπα της πολιτικής σκηνής: ο γάμος, η συμβίωση, η ομοφυλοφιλία και ο ρατσισμός, που κονταροκτυπήθηκαν για άλλη μια φορά στο όνομα των πρέπει και των επιτρέπεται, του τι είναι σωστό και μέχρι πού φτάνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η επιχειρηματολογία που χρησιμοποιήθηκε θύμιζε πραγματικό χείμαρρο παραληρήματος, που όχι μόνο συναισθήματα έκστασης προκάλεσε αλλά μας έβγαλε θέλοντας και μη από την θερινή μας ραστώνη.

Η συμβίωση να θέλει να κάνει τον βίο αβίωτο στον γάμο για χατίρι της ομοφυλοφιλίας, με την οποία θέλει να φλερτάρει ασύστολα αλλά δεν της βγαίνει γιατί είναι παλαιών αρχών, χώρια που την κρατούν δέσμια οι υποσχέσεις που έχει δώσει στην οικογένεια και τα παιδιά.

Ο ρατσισμός πήρε αλά μπρατσέτα τον αποκλεισμό και έστησαν τρελό καρτέρι στις εισόδους των δημαρχείων μήπως και σκάσει μύτη κανένα ομοερωτικό ζευγάρι. Μέσα στο κατακαλόκαιρο δεν λέει να ανησυχούμε την δικαιοσύνη, αρκετή δουλειά της βγάλαμε στην φόρα με τους δύο γάμους στην Τήλο.

Ο γάμος βλέπει πως χάνει συνεχώς έδαφος αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί. «Τι; Τοιούτους θα βάλω στο σπίτι μου; Πάνε τα παιδιά και η γυναίκα μου!!!» Έχει μουλαρώσει κανονικά και δεν ακούει κουβέντα για εναλλακτικές οικογένειες. Λίγο παραπέρα να πήγαινε πασαλάκια και κολώνες θα έσωζε το μαγαζί, αλλά θέλει σώνει και καλά να ενταχθεί στις προβληματικές επιχειρήσεις.

Η ομοφυλοφιλία είχε για καλή της τύχη πιάσει στασίδι κάτω ακριβώς από το σύστημα κλιματισμού και δεν της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι με τα όσα απαξιωτικά άκουγε. Εξέφρασε, μάλιστα, έντονη δυσαρέσκεια για τις γκρίνιες που ακούγονται νυχθημερόν κάθε φορά που το σύμφωνο συμβίωσης πάει να επεκταθεί στα ομοερωτικά ζευγάρια. «Έβαλα το κράτος στο κρεβάτι μου και αυτό πάει να μου πάρει και τα σεντόνια», μονολογούσε.

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #60

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

Οι πρόσφατες Ευρωεκλογές, που θα μπορούσαν κάλλιστα να λέγονται «πουτ δε σαγιονάρα ντάουν», όχι μόνο λειτούργησαν σαν βαρόμετρο της διαφθοράς και της σήψης που υπάρχει στην πολιτική σκηνή, αλλά ανάδειξαν ένα νέο κόμμα, που αν κατέβαινε στην εκλογική αρένα σίγουρα σήμερα θα το είχαμε κυβέρνηση. Συχνά απαξιώνουμε πολιτικές στάσεις, όπως αυτή της αποχής, όμως μέσα στο απέραντο γαλάζιο της ανασφάλειας, της ανεργίας και των συσσωρευμένων κοινωνικών προβλημάτων, ο κόσμος ψάχνει άλλες διεξόδους και αυτό δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε, ούτε να κάνουμε τα στραβά μάτια. Είναι πλέον γεγονός πως κάποιος κόσμος προτίμησε αυτήν την δικλείδα για να δείξει την βαθειά του δυσαρέσκεια και για να περιφρονήσει πολιτικά σχήματα που αντί να συζητούν και επιλύουν φλέγοντα ζητήματα, προτίμησαν για άλλη μια φορά το debate του μαλλιοτραβήγματος και του καλιαρντέματος σε πρωτοφανές, για τα χρονικά, επίπεδο.

Όταν κλείνει άρον-άρον η Βουλή, όταν παραγράφονται σκάνδαλα, όταν οι πραγματικοί ένοχοι την κάνουν για άλλα μέρη και η δικαιοσύνη αναδεικνύεται σε φαν του γνωστού σπορ του μπαγλαρώματος των γυναικόπαιδων, όταν οι αξιολάτρευτοι πολιτικοί μας επιδίδονται στο γνωστό αγώνισμα του «σου πετάω μπαλάκι τις πομπές σου για να κουκουλωθούν οι δικές μου», το παρεό και η πανάκριβη ξαπλώστρα πάει πακέτο με την σαγιονάρα και κάποιοι αποφασίζουν να μην χάσουν το μπάνιο τους, κάνοντας κάποιους άλλους να χάσουν τον ύπνο τους.

Επιπροσθέτως, παρατηρήθηκε άλλο ένα φαινόμενο. Γεμίσαμε παπαγαλάκια και πλήθος παραδείσιων πτηνών σε ποικίλες αποχρώσεις πτερωμάτων και με διαφορετικές συνήθειες λόγου, σε σημείο που η πολυφωνία να θυμίζει σύγχρονο πύργο της Βαβέλ και εμείς να χρειαζόμαστε φροντιστήριο για να βγάλουμε τα βαθύτερα νοήματα που κρύβονται πίσω από εξαγγελίες και κινδυνολογίες. Άλλο μας έλεγε πως χρειάζονται μόλις πέντε λεπτά για ν' αποφασίσουμε την τύχη μας στην Ευρώπη για τα επόμενα πέντε χρόνια. Άλλο έλεγε έξω από την ΕΕ, άλλο μέσα, ένα παραδιπλανό μας κοίταζε βλοσυρά κράζοντας με πολεμοχαρή διάθεση «ανεργία, ανασφάλεια, ακρίβεια, απαξία». Κάποιο κάτι πήγε να ψελλίσει  πως μας θέλει συμμάχους στον αγώνα του για μια Ελλάδα, γερή, δυνατή και ευρωπαία και ξεσήκωσε πλήθος διαμαρτυριών του γνωστού λόμπι των παπαγάλων και λοιπών παραδείσιων πτηνών. Έτσι γίνεται όταν η αλαζονεία τυφλώνει την εξουσία. Όταν, δυστυχώς, γινόμαστε θεατές στο ίδιο έργο και με σκυμμένα τα κεφάλια όχι από ντροπή και αιδώ, αλλά μην φάμε καμία αδέσποτη πομπή κατακέφαλα και χάσουμε την αργία του τριημέρου. Ξέρουμε τι σημαίνει να βρεθείς χρονιάρες μέρες στην αγκαλιά του ΕΣΥ και να μην βρίσκεις ούτε ράντζο ν' απολαύσεις αυτόν τον αναπάντεχο έρωτα.

Το σουρεάλ και χωρίς φαντασία σκηνικό συνόδευε ένα απερίγραπτο πανηγύρι κινδυνολογίας και αφορισμών. Έφερνε περισσότερο σε δημοψήφισμα (το οποίο ως γνωστόν έχει να ασκηθεί σαν δικαίωμα εδώ και κάτι δεκαετίες), παρά σε εκλογική αναμέτρηση για να επιλέξουμε την εκπροσώπηση μας στην Ευρωβουλή για τα επόμενα πέντε χρόνια. Ο αηδιασμένος κόσμος προτίμησε την σαγιονάρα από τις πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες κατεστημένου τύπου. Είναι πλέον σαφές πως το μηδενικό κυβερνητικό έργο επιβραβεύτηκε με την αδιαφορία και τα ποικιλόχρωμα παρεό με συνοδεία γυαλιών ηλίου, καπέλων, ρακέτας, ούζου και μεζέ σε θερμοκρασίες που άγγιζαν το κόκκινο.

Σαγιονάρα ντάρλινγκ!

Uncovered City - Στήλη "Altera Pars" - Τεύχος #58